Dinobusters… The movies

Nancy De Vogelaere:

Dinobusters in de (film) praktijk :-)

Originally posted on Dinobusters:

Jullie hebben het ongetwijfeld al gemerkt: wij zijn een beetje aan het experimenteren met www.magisto.com en www.moovly.com – gemakkelijke apps / sites om zelf filmpjes aan te maken.

Deze film werd vanochtend de wereld in gestuurd – flashback aan de lancering van onze eerste boek en de daarop volgende roadshow #TotUwDienst (eerste helft 2014)

Later vanochtend volgde deze heuse “mini-film” die aangeeft hoe je van dinosauriërs in je organisatie kan af geraken :-)

Laat gerust weten wat jullie ervan vinden! :-)

View original

Dinobusters Rock

Dat het bij Dinobusters niet om mij of Elke draait, maar om het “samen” verhaal waar we heel sterk in geloven en dat we willen realiseren, heb ik ongetwijfeld al eens verteld

Daarom maakte ik zonet ook dit filmpje met Magisto. Zalige app en website. Prachtige filmpjes onmiddellijk klaar. En je wordt er nog vrolijk van ook… Omdat iedereen (ook ik) dit wel eens kan gebruiken

Good Friends are here to stay

Als je dat maar weet…

Mediawijsheid: het monster van Loch Ness onder ogen zien

Nancy De Vogelaere:

Deze blog van Dinobusters over mediawijsheid verscheen deze week op http://www.mediawijs.be en op http://www.dinobusters.be

Originally posted on Dinobusters:

– Deze blog werd eerder gepubliceerd als blog op de website van mediawijs.be – 

Er is de laatste jaren bijzonder veel geschreven over mediawijsheid. Organisaties, overheden, bedrijven, scholen en bejaardentehuizen: iedereen lijkt met dezelfde vragen te worstelen: “to be or not to be… social… “

Meestal wordt de discussie verengd tot louter de vraag … “of we toch eens iets met sociale media moeten gaan doen?”. Maar ja, wie gaat dat dan doen? En hoe gaat dat dan? Mag dat wel allemaal en gaat er niet teveel kostbare werktijd verloren terwijl u en ik op Facebook of Twitter zitten?

Organisaties voelen steeds meer en meer de druk vanuit de samenleving (hun klanten!) én de eigen medewerkers (jawel!) om toch op sociale media actief te zijn / worden. Alleen is er tegelijkertijd die verlammende schrik. Het echte (?) monster van Loch Ness is er niets tegen. Nochtans lokt dat…

View original 1.960 woorden meer

Mijn, of beter… ons verhaal… Omdat… kennis delen je leven kan redden…

De afgelopen paar weken heb ik meerdere keren de vraag gekregen waarom wij met dinobusters ons mee achter de actie #GeefOmJeDarm van vzw Stop Darmkanker hebben geschaard.

Tijd voor mijn eigen verhaal… omdat kennis delen je leven kan redden… Daar ben ik echt rotsvast van overtuigd

De wereld op onze kop

In juli 2001 viel de wereld op onze kop. Mijn vriend Bruno en ik – toen beiden 23 jaar – hadden alles om gelukkig te zijn. Hij werkte op dat moment al enkele maanden als bio-ingenieur bij Coca – Cola. Ik deed een extra jaartje Europees Recht aan de universiteit van Gent en combineerde dat met mijn aggregaat (lesgeven: altijd al passie voor gehad). We deelden een leuk huisje met tuintje in Gent, samen met onze goede vriend Michaël. Bovendien hadden we samen drie katten en een konijntje. Het ideale plaatje dus :-)

Tot plots de diagnose kanker op ons weg kwam. Teelbalkanker. Ik had er tot dan nog zelden van gehoord.

Het toeval wil echter dat de man van het buurmeisje van mijn oma (ik weet het, klinkt ingewikkeld, maar is het eigenlijk niet), Jurgen Robyns, kort daarvoor dezelfde kanker had doorgemaakt én er nadien zelfs een boek over schreef. En aangezien ik dat buurmeisje kende, was ik sowieso op hoogte van wat zij doorgemaakt hadden.

Schermafbeelding 2015-05-04 om 09.44.52

Het feit dat Jurgen die kanker meemaakte en ik dat verhaal kende, heeft ons zonder twijfel alerter doen reageren toen de eerste symptomen duidelijk werden. Tot op vandaag ben ik ervan overtuigd dat we daardoor er zo snel bij waren en stevig konden terug vechten. Want na een heel intensieve chemokuur – die uiteindelijk een half jaar al zijn (en mijn) energie opgeslorpt heeft – konden wij terug opgelucht ademhalen.

We zijn nu bijna 14 jaar en een uitgebreid gezinnetje met twee dochters verder… En ik kan met overtuiging zeggen: kanker is niet meer dan een donkere plek uit het verleden.

Alleen heeft niet iedereen evenveel geluk om de periode “nadien” nog mee te maken – zoals ook het overlijden van Evelien (#teamevelien) enkele weken geleden nog keihard duidelijk maakte.

Dear Brad Pitt en de mascaratest

Eind 2013, begin 2014 hoorde ik voor het eerst over de “Dear Brad Pitt” actie van de vzw Stop Darmkanker

In de dagen en weken daarop volgend kregen we Dr. Luc Colemont in verschillende praatprogramma’s te zien / horen. Ook via Twitter (@LucColemont & @StopDarmkanker) en Facebook (www.facebook.com/StopDarmkanker.be) volg ik sinds dat moment de acties van deze vzw. Wat mij enorm intrigeert aan het verhaal van Stop Darmkanker is dat… darmkanker te stoppen is met een eenvoudige test. Alleen weet niemand ervan. Dus moet er gezorgd worden dat de kennis over darmkanker verhoogt. Want hoe meer mensen weten hierover, hoe alerter mensen zelf zullen zijn, hoe meer aandacht voor preventie en hoe sneller kankers opgespoord worden.

Ik herinner mij daarnaast ook nog heel goed dat tijdens één van de interviews die Dr.Colemont geeft naar aanleiding van de lancering van zijn boek, hij spreekt over de “mascara-test”. Ik kan jullie garanderen dat ik sindsdien bij opdoen van mascara toch altijd even aan de “poep-simpele” darmkanker-test denk (maar of dat dat nu ook helemaal de bedoeling was ;-) )

En dan de uitdaging: 5000 minuten… 5000 euro… 50 levens… 

Amper 3u en enkele tweets hadden we nodig in januari 2015 om de krachten te bundelen. Het hele verhaal lees je hier.

Enkele Google Hangout-sessies en veel mails verder is het zover. Ondanks mijn huidige dip qua energie kan ik mij hier terug in uitleven…

Jaja, voor het goede doel bundelen Dinobusters en Stop Darmkanker de krachten. We willen met de actie #GeefOmJeDarm op 5000 minuten 5000 euro inzamelen en daarmee 50 levens redden. Per jaar krijgen immers nog altijd 5000 Vlamingen de diagnose van darmkanker… en dat voor een ziekte die vroegtijdig en “poepsimpel” kan worden opgespoord.

Apotheose van de actie bereiken we komende donderdagavond. Op donderdag 7 mei om 20u geven we immers in Kortrijk samen een workshop (Boekhandel Theoria). Wij doen het voorprogramma over de kracht van mensen, sociale media, netwerken, … Gevolgd door het verhaal van Dr.Luc Colemont  Wie wil, is zeker nog welkom (inschrijven via deze link)

Die avond maken we ook bekend of het ons gelukt is… Help jij mee online ruis te veroorzaken over #GeefOmJeDarm ? Kennis delen kan immers levens redden. Daar is mijn gezinnetje in elk geval het levende bewijs van.

7 mei 2015 – Kortrijk – #GeefOmJeDarm – De Dinobusters bouwen de brug met Stop Darmkanker…

Nancy De Vogelaere:

Soms kom je mensen tegen… Bundel je krachten en… groeit een nieuwe actie
Welkom 7 mei in Kortrijk – Actie #geefomjedarm. Omdat kennis delen levens kan redden

Originally posted on Dinobusters:

Eigenlijk kennen wij elkaar van… toeten nog blazen…

En toch is er die klik. Dat “elkaar verstaan” en waarderen wat de ander doet. Wil realiseren.

Die klik hadden wij als dinobusters onmiddellijk met Dokter Luc Colemont – die samen met een team enthousiastelingen de actie “Stop Darmkanker” de afgelopen tijd serieus op de kaart heeft gezet. Wat ons ongelooflijk aantrekt in het verhaal is… eigenlijk de baseline. De achterliggende idee…

“Door kennis te delen, kunnen we samen mensenlevens redden”

Letterlijk.

En wil kennisdelen en – verspreiden net iets zijn wat wij als dinobusters ongelooflijk fantastisch vinden én waar wij zelf ook enorm veel energie in steken. De tijd van ‘kennis is macht’ is lang vervlogen – zeker sinds de komst van het internet en later ook de sociale media die het verspreiden van kennis letterlijk… poepsimpel (excusez-moi le mot) maakte.

Stefaan Lammertyn suggereerde op Twitter dat wij eens met ons drie…

View original 315 woorden meer

Het SAMEN verhaal van goed sociale media-gebruik

In mijn vorige blog had ik het over de nood aan sociale mediawijsheid en individuele verantwoordelijkheden. Ik kreeg hier redelijk wat reactie op – die mij uitdaagt om deze blog rond het samen verhaal van goed sociaal media gebruik te schrijven.

In 2012 schreef ik in het kader van mijn Master na Master “Publiek Management” aan Antwerp Management School een masterproef rond de “converserende overheid”

Daarbij ontwikkelde ik een model rond zinvol gebruik van sociale media. Het werd ontwikkeld voor de overheidscontext maar… bleek de afgelopen jaren perfect toepasbaar op de het bedrijfswereld. Zouden die af en toe toch meer gemeen hebben met elkaar dan we altijd aannemen ;-)

Schermafbeelding 2015-04-18 om 21.56.15

Uitgangspunt van het model is: de klant staat centraal. Of je nu voor een overheid werkt of voor een privé-bedrijf: de klant is waarom je doet wat je doet. Waarom je dienstverlening doet, producten maakt, … Het model gaat er verder van uit dat er een “cultuur van vertrouwen” moet zijn alvorens deftig sociaal media gebruik écht deel van het DNA van je organisatie kan uitmaken.

Daarnaast zijn er drie samenwerkende factoren:

  1. (Top) management. Zij moeten mee zijn in je verhaal. Ze moeten niet persé de grootste “lovers” zijn van sociale media, maar er wel de meerwaarde van inzien en… als het even kan, het ook zelf op een mediawijze manier gebruiken (walk the talk). Zonder steun van de top is het bijzonder moeilijk om echt een converserende organisatie te worden, die afstapt van het puur zenden-ontvangen-communicatiemodel.
  2. Medewerkers, die ambassadeurs van hun organisatie kunnen en willen zijn. Zij praten “over” hun organisatie met een bijzonder hoge geloofwaardigheid. Ook het topmanagement behoort uiteraard tot de groep van medewerkers die ambassadeurs kunnen en willen zijn van hun organisatie. Allen hebben ze nood aan ondersteuning om op een verstandige manier met sociale media om te gaan. Belangrijkste vuistregel daarbij is “gebruik je gezond verstand“. Maar ook een degelijke uitleg over de privacy settings van Facebook, zinvol gebruik van Twitter, Yammer, LinkedIn, … kan handig zijn. Gebruik daar opnieuw de eigen bronnen: elke organisatie heeft enthousiastelingen die bij wijze van spreken “sociale media ademen”. Laat hen bv middagsessies geven, waarbij iedereen samen kan denken en doen – onder begeleiding van die “die hards”. Leren van “peers” blijft immers bijzonder goed hangen én je geeft medewerkers kans om te schitteren in een talent tegenover collega’s. Online zijn reeds veel van die cursussen terug te vinden – gratis en voor niets. 
  3. Conversatie team. Er moeten een aantal mensen ook de verantwoordelijkheid hebben en opnemen om te praten “in naam van” de organisatie. Dit zijn doorgaans de woordvoerders, bepaalde medewerkers uit de communicatieafdeling, … Zij hebben het mandaat om de mening van het bedrijf te vertolken. Het spreekt voor zich dat ze dat doen in rechtstreekse lijn met het management.

Als er iets is wat ik geleerd heb de afgelopen weken over sociale media, dan is het dat naast de donkere zijde, ook de schoonheid ervan hartverwarmend kan zijn.

Toen op woensdag 15/4 @EvelienS , een 30jarige jonge vrouw uit Brugge, overleed na een strijd tegen kanker – kwamen de steunbetuigingen op haar blog zo snel na elkaar dat #teamevelien even trending was – inclusief vele foto’s van hartjes voor haar.

Laat ons dus het kind niet met het badwater weggooien. Sociale media kunnen ook een heel mooi instrument zijn om kennis te delen en krachten te bundelen. Zo gaan de Dinobusters binnenkort ook krachten bundelen met @LucColemont van de actie StopDarmkanker en op 7 mei 2015, 20u, in Kortrijk, een #geefomjedarm benefiet doen om geld in te zamelen tegen deze vreselijke ziekte. Omdat kennis delen levens kan redden. Maar daarover vertel ik jullie in een volgende blog meer over…

It’s all about the people, stupid!

Er is de laatste week nogal wat geschreven en gezegd over de sociale media. Toen we vorige week live de verslaggeving rond de verdwijning en het overlijden van Steve Stevaert konden volgen, gevolgd door tonnen bagger op Twitter, was voor velen de maat vol.

Voormalig hoofdredacteur van tijdschrift Story, Thomas Siffer (@TSiffer) oogstte bijzonder veel bijval met deze verontwaardigde tweet, waarbij hij overwoog Twitter te verlaten

Schermafbeelding 2015-04-08 om 09.23.37

Hij had natuurlijk gelijk. Er is die 2de april gigantisch veel geschreven (en gezegd!) dat eigenlijk te grof voor woorden was. Veel waar velen onder ons nog het schaamrood op de wangen van krijgen als we er terug naar gaan kijken (absoluut vermijden: opzoeken #SteveStevaert op Twitter)

De nieuwe song “Carmen” van Stromae (@Stromae) had op geen beter moment kunnen gelanceerd zijn. Daarin bezingt het Belgisch muzikale wonder hoe Twitter een veelvraat-monster is geworden dat ervoor zorgt dat we verglijden in louter nog een streven naar meer volgers. Dat hij het medium zelf keihard nodig heeft en gebruikt om inhoud te delen, laat hij even wijselijk weg ;-)

Alleen blijft de vraag: who’s to blame? Wiens schuld is het dat zoveel nonsens online gegooid wordt? En is het allemaal zo nieuw? Is roddelen iets wat door sociale media gebeurt?

Auteur en reclame-man Guillaume Van Der Stighelen (@GuillaumeVDS) nuanceert. Er is altijd achterklap, slecht spreken, roddelen, … geweest – de sociale media maken alleen veel zichtbaarder wat wij écht over elkaar zeggen.

Schermafbeelding 2015-04-08 om 09.31.07

Uiteraard is het bereik en de snelle verspreiding van de berichten iets wat we wel aan sociale media kunnen toeschrijven – maar het gaat wel om ons als mensen die er iets op zetten. Het afschuiven op het medium zelf is hier net iets te makkelijk.

Sara Jane Deputter (@SJDeputter), conversation manager bij FOD Finanicën en dinobuster van het eerste uur, schreef hierover de dag na het overlijden van Stevaert een heel interessante blog: “Samen met Stevaert stierven de sociale media”. Niet de sociale media als medium moeten ter discussie staan. Sociale media zijn en blijven enkel een instrument. Een communicatiemiddel. Niet meer maar ook niet minder.

Laat één ding duidelijk zijn: hoe wij deze sociale media hanteren, daar zijn en blijven wij als mensen wél zelf verantwoordelijk voor.

Alleen… daar wringt het schoentje. Anno 2015 zijn héél veel mensen online actief die nooit enige uitleg over het medium gekregen hebben, en dit doen zonder na te denken over de gevolgen. Al doende leert men, zeker?

De sociale media zijn bovendien zo intuïtief en makkelijk te hanteren, dat veel uitleg ook niet nodig is. De meesten mensen kunnen tegenwoordig wel zo goed met de laptop / tablet / computer / smartphone om dat ze in staat zijn om “iets” op Twitter, Facebook, LinkedIn, … te plaatsen.

En toch… over de inhoud, over wat gepast is en wat niet online, daar horen we niets over. Een hele generatie gebruikers begeeft zich momenteel online zonder énige notie “mediawijsheid“. Onder het mom van “recht op vrije meningsuiting” wordt de grootste nonsens online gegooid – met een snelheid waarmee menig hardlopers jaloers op zouden zijn. Maar is dat recht wel zo absoluut wanneer het puur om beledigen van medemensen gaat? Want dat lijken we massaal te vergeten: we zijn over andere mensen bezig. Die ook allemaal omringd worden door ouders, broers/zussen, kinderen, vrienden en familie. Het is niet omdat iets online gezegd wordt, dat het niet kwetsend kan zijn. Integendeel. De anonimiteit en snelheid van deze media lijkt het ook te ont-menselijken. “Het is niet zo bedoeld” is dan de meest gehoorde uitleg.

Ja, we hebben meer dan ooit nood als samenleving aan een soort “online etiquette” – die eigenlijk zo evident lijkt dat het zelfs jammer is dat we het erover moeten hebben. De realiteit gebiedt mij echter in te zien dat de weg ernaartoe nog lang is.

Nochtans is het simpel… Want beeld je nu eens in…

Wat als… we voortaan bij elk berichtje dat we online willen zetten, onszelf de volgende twee simpele vragen zouden stellen:

  • Is dit iets wat ik ook face-to-face en luidop aan de betrokkene zou durven zeggen?
  • Is dit iets waarvan ik het niet erg zou vinden moesten mijn partner, kinderen of zelfs… moeder… het mij horen zeggen?

En wat als we enkel nog berichtjes die aan deze criteria voldeden, online zouden zetten? Volgens mij zouden we zo al heel wat miserie vermijden.

Vorige week zag ik toevallig de TED-talk van Monica Lewinsky. Als prille twintiger kreeg zij zowat de hele wereld over haar, naar aanleiding van haar relatie met toenmalige president van de Verenigde Staten, Bill Clinton. Dat er ze er nog is en haar verhaal nog kan na-vertellen, lijkt mij bij het goed luisteren naar haar verhaal werkelijk een klein mirakel. Toch is ze nu een straffe madam die als spreekbuis fungeert voor verschillende organisaties die online pestgedrag aanpakken. Haar bottom line:

“we need to have more compassion and empathy – online and offline”

Neen… Het gaat niet enkel om de sociale media op zich, maar om alles wat we online doen. Voor wie eens door de grond wil zakken van plaatsvervangende schaamte, kan ik ook de commentaar-velden op artikels van de nieuwssites aanraden. En beeld je in dat nog maar 1% van die commentaren over jouzelf zou gaan. Of over iemand die je graag ziet… Hallucinant.

Ja, we hebben dringend nood aan wat meer etiquette en gedragsregels online. We moeten terug beseffen dat we als mens online gedrag stellen dat effect heeft op anderen. Dat bewustzijn moet een collectief bewustzijn worden. Een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van ons allemaal. Niet enkel een verantwoordelijkheid om het zelf te doen, maar om elk in onze eigen omgeving elkaar ook aan te spreken wanneer je iets ziet wat er echt over gaat.

Laat ons geen zwijgende massa zijn maar zelf gewoon mee nadenken over hoe we allemaal samen ons beter kunnen gedragen. Niet om elkaar met de vinger te wijzen en een verklik-cultuur te creëeren. Wel om samen te zorgen dat de sociale media niet het kind wordt dat met het badwater wordt weggegooid. Want sociale media hadden als doel om mensen met elkaar te verbinden. Laat ze dat dan vooral ook doen, in plaats van met modder naar elkaar te gooien.

En om te eindigen… een kleine wijsheid die mijn oma vroeger altijd zei… Ze geldt volgens mij nog steeds…

“Als je niets liefs kunt zeggen, zeg je beter niets…”

Het gaat allemaal om mensen. It’s all about the people, stupid!*

* met kleine verwijzing naar “It’s the economy, stupid!” (Bill Clinton)

Tot jullie spreekt voortaan… een gecertificeerd coach :-)

Schermafbeelding 2015-03-05 om 00.58.23

Morgen is het zover. Echt! Een stiekem plechtige dag…. Een beetje feest! Want die dag… krijg ik – samen met 11 andere afdelingshoofden, 5 senior adviseurs en 4 topambtenaren mijn certificering als “interne coach” binnen de Vlaamse overheid. 

2014 is voor mij nochtans een heel druk en bewogen professioneel jaar geweest. Naast de dagelijkse leiding van mijn afdeling Informatie en Communicatie – die door een hele transitie ging, kwamen enkele projecten in een “oogst-fase”. Zo was er het lanceren van enkele doelgroepen Onderwijs.vlaanderen, de vernieuwing van de Studie- en Informatiedagen (SID-in’s), …

En toch zei ik “ja” toen eind 2013 de vraag kwam of ik zin had om mee de pool van interne coaches van de Vlaamse overheid mee te versterken. Ik besefte toch nog niet wat het zou gaan betekenen om de “masterclass coaching” te volgen, laat staan dat ik goed en wel besefte wat voor coach ik zelf wou zijn. Want een goede coach, dat word je niet op 1-2-3, zelfs niet na 10 volledige dagen opleiding en ontelbare “oefensessies” (waarbij we als “studenten” elkaar gingen coachen).

To coach or not to coach…

Het is niet zo eenvoudig om een strikte definitie te geven van wat coaching is. Bovendien worden coaches verward met een mentor, een trainer of een “helper”, Coachen lijkt bij momenten dan ook een verdoken 7koppig monster dat constant van gedaante wisselt en waar wij geen vat op krijgen. Iedereen verstaat er iets anders onder – vormt zijn eigen idee en begint eraan. Of denkt eraan te beginnen.

En uiteraard is coachend leidinggeven nog iets anders dan volslagen vreemde collega’s coachen “op thema’s”.

Als leidinggevende is coachen immers een deel van de basiscompetenties die men van je verwacht. Je hebt er mee alle belang bij dat opdrachten worden gehaald – jij wordt afgerekend op wat je medewerkers halen van output.

Dat is meteen een groot verschilpunt tussen interne coaching en de “gewone” coaches die de organisatie rijk is. Interne coaches laten hun focus niet liggen bij de eigen inhoud van de coachee, die kennen ze immers niet, maar bij het begeleiden van het proces. De coachee zit immers met een vraag en wil tot een antwoord komen. Iedereen mag uiteraard zijn eigen omschrijving van hoe hij coacht gebruiken – dat helpt immers om jouw kader te scheppen als coach, zolang die maar vertrekt bij de vraag van de coachee zelf en samen op weg gaan.

Wees een OEN  en laat OMA thuis

Ik geloof persoonlijk héél sterk dat we allemaal de antwoorden uit onszelf kunnen halen, omdat ze er nu eenmaal in verstopt zitten. Je hebt dus vooral een coach nodig als… veredelde vragensteller, die de olifant in de kamer durft te benoemen, je tot nieuwe inzichten brengt en samen met je op weg gaat om daar te geraken.

Ik gooi als coach ook één van mijn talenten constant in de strijd: NIEUWSGIERIGHEID. En goede coach is eigenlijk vooral benieuwd, vraagt door, wil weten wat die zucht betekent, vraagt waarom je op je stoel schuift, wat dat “geen tijd” nu eigenlijk wil zeggen, … Kei-gemakkelijk (zeker als je zo’n curieuzeneuzemosterdpotje bent als ik) en toch ook zo risicovol – want je eigen ideeën ploppen constant op in je hoofd. Even het zwijgen opleggen is dus de boodschap.

Als coach moet je eigenlijk een OEN  zijn: Open, Eerlijk en Niet-beoordelend. Dat allemaal terwijl je OMA thuislaat: Oordelen, Meepraten en Advies geven.

Een pool van interne coaches

Binnen de Vlaamse overheid koos men ervoor om voor 2de jaar op rij voor in te zetten op interne coaches. Elke coach-medewerkers zet zich een stuk van de werk-tijd vrijwillig in voor het ondersteunen van collega’s die met bepaalde coach-vraag zitten.  Of eerlijker toegegeven: ze spenderen een geëngageerd stuk van hun tijd (na de werktijd) hiervoor, want de drukte speelt ons ook hier parten.

Interne coaches zitten in de lift. Zoveel is duidelijk. Volgens het Ridler Report van 2013 geven 79% van de grote organisaties aan dat dit nog zal stijgen de volgende drie jaar. Verschillende factoren maken bovendien dat organisaties meer beroep doen op interne coaches, omdat die coaches

  • Een doorgronde kennis van de organisatie(cultuur) hebben
  • De kennis kunnen blijven onderhouden in de context waarbinnen de organisatie opereert.
  • Bijdragen tot… een coachende cultuur in de organisatie.
  • Kosten worden bespaard.

Bovendien wil men met de keuze voor interne coaches het vak “coachen” professionaliseren – via een onderzoek samen met professor Frederik Anseel. Je leest het allemaal op de site van Bestuurszaken

Multiplicator-effect

Het mooie aan de “klas van 2014″ ;-) is dat voor het eerst ook topambtenaren de opleiding hebben gekozen. Shit always runs down. Dus als je een organisatie wil veranderen, moet je de top ook meekrijgen. Dat hebben ze bij de Vlaamse overheid alvast goed begrepen.

Ik voel me alvast vereerd om in zo’n gezelschap te vertoeven – wetende dat elke coach ook weer collega’s mee gaat ondersteunen en coachen vanuit hun huidige functie. En ambassadeur zijn van de verandering binnen de organisatie.

En toch lijkt me dat niet genoeg. Het kan altijd meer en beter. Stel nu dat elk van de huidige coaches minimum drie van zijn of haar collega’s kan overtuigen om dat ook te doen. Om ook de opleiding te volgen en vervolgens actief mee coachees gaan opvolgen.

Kennen jullie die film “pay it forward”? Waarbij een kleine jongen zijn droom uit dat iedereen spontaan drie dingen voor elkaar doet. Ons mulitplicator-effect gaat van hetzelfde principe uit.

2013 : 16 interne coaches

2014 : 21 interne coaches

Dat zou in mijn ideale wereld maar liefst 111 coaches betekenen (alles samen) in 2015, 333 in 2016, 999 in 2017, 2997 in 2018 en 8991 in 2019, en tegen 2020 of 2021: iedereen coach…?

Oproep aan de pers

De laatste jaren is er bijzonder weinig positieve aandacht voor de overheid geweest in de pers. Deze tijden van besparingen hebben het niet veel beter gemaakt…

Dit mooie verhaal van talentmanagement, waarbij de eigen medewerkers worden opgeleid om elkaar te ondersteunen – vanuit hun kracht – verdient volgens mij dan ook een plaatsje in de media – zeker wanneer morgen (nieuwswaarde ;-)) al die nieuwe coachees hun certificaat ontvangen.

Wie de contactgegeven wil van Brunhilde Borms (die dit allemaal trekt), kan haar uiteraard op Twitter vinden – of via het persbericht dat morgen nog eens wordt verspreid. Tijd voor wat goed nieuws

Feest! 

Maar nu eerst terug tot de orde van de dag. Vanaf morgen spreekt voortaan… een gecertificeerde madame tot u. Met een plechtige certificeringsoverhandiging – door The Coaching Square.  En alle redenen om te vieren zijn goed, niet? Want ondanks of net dankzij alle uitdagingen die op ons afkomen, blijven we er ongelooflijke positivo’s onder. Ik, samen met de “klas van 2014″. Omdat we nu eenmaal heel veel samen meegemaakt hebben. Elkaar dood-gecoacht hebben. Onze donkere kanten onder ogen moeten komen om het beste in onszelf naar boven te laten komen. Ja, het komt goed met deze groep positivo’s. Of moeten we ons daar misschien eens op laten coachen ;-)

Back to the future – en terug…

Kennen jullie de film nog van “Back to the future” met Michael J Fox en Christopher Lloyd?

back to the future

Tjonge, is dat lang geleden dat ik nog aan die filmenreeks had gedacht. Tot gisteren. Ik was toen op de studiedag “Communicatie 2020 – ben jij er klaar voor” (op twitter te volgen met hashtag #comm2020″).

Eerste keynote van de ochtend is ondernemer, auteur, keynote speaker en bron van inspiratie Peter Hinssen. Hij spreekt voor volle zaal van woordvoerders en communicatie-ambtenaren over de tsunami aan technologische evolutie waar we als samenleving op dit moment door gaan. Oude typmachines, muziek- en videocassettekes, de commodore 64, Packman, … Ze passeren allemaal de revue terwijl de zaal beseft “ai, ik word oud” ;-)

Het mag gezegd, tijdens de uiteenzetting maakt Peter Hinssen alles absoluut waar wat Steven De Smedt (@deflik) en Steven Van Belleghem (@stevenVBE) mij al over hem vertelden. De presentatie doet je nadenken, houdt een ongelooflijke spiegel voor, confronteert je met je eigen donkere zijden en het gemak waarmee je aanvaardt dat het allemaal niet zo makkelijk is als het lijkt. Bovendien slaagt Hinssen erin om je met humor verschillende keren elegant terug in de tijd te katapulteren, om je een seconde later terug je blik naar de toekomst te doen kijken.

Van alles wat Hinssen zei is één iets enorm blijven hangen bij mij. Organisaties hebben in de toekomst géén nood aan betere woordvoerders en communicatie-ambtenaren. (Die zijn al goed natuurlijk, hihi :-) ) Maar … er is wel héél grote nood meer leiderschap. Aan topmannen en topvrouwen die dé stem van hun organisatie vertegenwoordigen – en beseffen dat elke medewerker ambassadeur kan en zal zijn. Leidinggevenden die zelf slim communiceren en rechtstreeks in dialoog gaan met hun klanten. Ter illustratie passeren Jeff Bezos (Amazon.com), PiewDiePie , Elon Musk (Tesla, SpaceX), Pieter Zwart van Coolblue de reveu, alsook  van iets dichterbij : Wouter Torfs. Allemaal en stuk voor stuk knappe ondernemers, die zelf de visie van hun organisatie uitademen én… zijn. Voor de overheid mag daar voor mij gerust Frank Van Massenhove bij (voorzitter FOD sociale zekerheid), vergezeld van Fons Leroy (voorzitter VDAB). Zij die beseffen dat je met beperkt communicatiebudget best wel veel kan realiseren – aangezien het bij de toekomstige generaties zal draaien om “social”, netwerken, kennis delen en filteren ipv bij jezelf houden, participatie, …

Wel, op zo’n moment vind ik het altijd zalig om eens rond te kijken. Zoals op een zomers terrasje stiekem over je glas de voorbijgangers begluren… Ik zie enkele geschrokken blikken. Voor mij hoor ik gefluister: “het zal mijn tijd nog wel doen”. En… “zo’n vaart zal het wel niet lopen, nietwaar?” met een buur die heftig knikt. De bevestiging van de zelf-geruststelling. Anderen zitten dan weer te noteren, te lachen (bij momenten is Hinssen’s spiegel echt hilarisch) en heftig mee te knikken. Of natuurlijk: te tweeten over wat Hinssen voor inzichten op ons loslaat – al dan niet voorzien van een #selfie. Kwestie van het eigen netwerk te laten meegenieten ;-)

Schermafbeelding 2015-02-24 om 22.13.32

En dan komt de definitie van “werk” voor een hele horde nieuwe medewerkers. Nieuwe enthousiastelingen die in onze organisaties aankomen en voor wie onze wie “werk” terug te brengen is tot “de korte periode van de dag is waar ze oude technologie moeten gebruiken“. Van de 21ste eeuw terug naar de technologie van de 20ste eeuw, om over de arbeidsorganisatie van de 19de eeuw maar te zwijgen

Schermafbeelding 2015-02-25 om 07.30.03

Doet mij alvast denken aan presentatie die ik ooit heb gegeven met Elke Wambacq aan Artevelde Gent over de generatiemix (nov 2014) – waar we focus vooral legden op een mix van talenten, luisteren naar de noden van je medewerkers, en hoe dat allemaal in netwerkorganisaties past.

De kracht van het netwerk is immers dàtgene wat maakt dat de medewerker van de toekomst nog zin heeft om te werken Het geeft extra energie, een nieuw élan… Sharing is Caring.

Wanneer ik Hinssen op het einde van zijn betoog vraag welke rol hij voor communicatie en woordvoerders ziet met het oog op de CEO’s die allemaal zélf woordvoerders worden van hun bedrijf, is het antwoord duidelijk: begeleiden & coachen. Want ook de CEO’s waar hij eerder over spreekt, zijn communicatief enorm geëvolueerd doorheen de jaren. Ze hebben zich goed laten adviseren, zijn samen met communicatie aan de slag gegaan én… ze hebben als CEO goed geluisterd. OK…Ook al stof tot nadenken.

Ik onthou verder nog: privacy wordt sowieso binnenkort een serieuze issue – niet op de krampachtige manier waarmee de discussie nu doorgaans gevoerd wordt (een foto van je kind of niet op facebook, mag ik wel getagd worden, …) – maar doordat de technologie gewoon véél meer gaat kunnen dan wij met ons beperkt brein aankunnen. Want mag ik bv de toekomstige partner van mijn dochters voor het eerst bij ons thuis ontvangen en een glas aanbieden, om na afloop de lip-afdruk te gebruiken voor een grondige DNA-analyse? Het opent alvast perspectieven ;-)

En zo gaan we opnieuw terug naar de toekomst.

By the way: wie van jullie herinnert zich nog dat in de 2de film van “Back to the future” de sprong van 30 jaar richting 2015 werd gemaakt? ik alleszins niet meer…

Schermafbeelding 2015-02-24 om 22.10.31

Ik heb alvast één concreet voornemen geformuleerd gisteren: de films nog eens opnieuw bekijken, om te weten hoe visionair (of net niet) men in 1985 was. En 21/10/2015 hier opnieuw een blog over schrijven… Ik heb om te beginnen een knoop in mijn zakdoek gelegd. Of beter gezegd … het in mijn iphone agenda gezet… off course

Benieuwd hoeveel van de aanwezigen mijn voorbeeld volgen :-)

Poëzie als blik naar jezelf. Achteruit en weer vooruit.

Gisteren kwam ik bij het opruimen op de slaapkamer opeens een map tegen die ik al jaren niet had opengedaan. Ik weet nog steeds niet waarom ik ‘m nu wél open deed… maar bleek een poëzie map te zijn. Mijn poëzie map. Van verzamelde gedichten die ik als tiener en twintiger mooi bij hield. Gewoon, omdat ze mijn hart verwarmden.

Het eerste gedicht dat in mijn handen kwam, was  er één van Herman De Coninck.

Schermafbeelding 2015-02-22 om 21.14.33   POËZIE

Zoals je tegen een ziek dochtertje zeg: m’n miniatuurmensje. Mijn zelfgemaakt verdrietje, 

en het helpt niet

Zoals je een hand op haar hete voorhoofdje legt, zo dun als de sneeuw gaat liggen,

en het helpt niet…

Zo helpt poëzie

Wondermooi vind ik dat. O zo herkenbaar…

En toen gebeurde het.

Ik bladerde nietsvermoedend terug verder. Tot ik op een gedichtje van FIDES stootte. Fides. Wat lang geleden dat ik dat pseudoniem hoorde. Fides, het Latijns voor “Vertrouwen”. Ik koos het pseudoniem in een periode dat Latijn nog niet zo hip was als het nu is ;-) – maar het is wel een rode draad doorheen mijn leven gebleven. Werken op basis van vertrouwen. Vertrouwen als conditio sine qua non om met mensen om te gaan, om zowel in mijn vriendenkring als op het werk elkaar te benaderen.

Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met dit kleine kadotje van mezelf. Aan mezelf. Bijna 20 jaar geleden geschreven. Want ja, zo was ik wel: ik schreef de datum bij mijn creaties :-)

Poëzie als blik naar mezelf. Achteruit en weer vooruit.

Benieuwd…?

Zou ik…

Ach, waarom niet. Ik vertrouw erop dat jullie het met open blik lezen ;-)

Ik wens jullie alleszins de glimlach toe die ik had bij het lezen ervan. Fijne werkdag!

KADER

Ik omkader mijn bestaan

in cursief gedrukte toekomstdromen

over zekerheden

tussen vierkante haakjes

waarachter ik verschillende vraagtekens plaats

Ik omkader mijn bestaan

van glimlach tot traan

in een piepklein lettertype 

zonder te denken 

aan de akkolades

rond de twijfel

Ik omkader mijn bestaan

in roze inkt

die mooie vlekken maakt

om mij de ontelbare mogelijkheden 

aan te duiden

Wat komen zal dat ontvang ik

met een schuchtere glimlach

Maar wat nu is…

dat beleef ik

omkaderd

in mijn eigen bestaan…”

(Fides, 24/10/1995)