Tot uw dienst!

Na een tijdje windstilte viel gisteren dit boekje van Lannoo in mijn brievenbus! Niemand geloofde dat we het zouden doen – velen hopen dat waarschijnlijk nog steeds maar… ons boek over de nieuwe overheid, “doenkers” en “ziegers”, de nieuwe ambtenaar, het tijdperk van dino’s, stofwolken en de tijd erna komt er! De weg was en is lang, bobbelig en bij momenten hard… maar we komen er wel… En intussen: meteorietinslagen proberen vermijden ;-)

Dit verhaal komt tot stand samen met @SJDeputter @JokeRenneboog en @inno_elke

Geniet van het zonnetje allemaal! En dankjewel alvast aan onze omgeving en de vele mensen die ons in stilte of luidop ons steunen…

Image

Ok – gisteren schreef ik nog dat we een jaar vol verandering tegemoet gingen. Mijn woorden zijn profetisch gebleken – ‘s middags werd ik opgebeld door mijn leidend ambtenaar, Jo De Ro. Op zich niet zo verwonderlijk, alleen: hij heeft enkele dagen verlof en belt dan normaalgezien niet zo gauw. Ik was net gaan joggen (tweede voornemen: opnieuw 10miles lopen voor goede doel) en nam goed ontspannen (lees: nog buiten adem) de telefoon op. Wanneer degene aan de andere kant van de lijn dan zegt “Dag Nancy, zit je?” … weet je eigenlijk genoeg ;-)

De eerste verandering van 2013 is dus een feit. Het is niet degene die ik verwacht had. Niet degene die ik gehoopt had. Maar het is alvast een heel grote verandering voor ons agentschap waar de collega’s van Klasse een nieuwe hoofdredacteur krijgen (nl Pieter Lesaffer of @PLesaffer), waar er vanalles op til is met Klascement, waar mijn afdeling door een heel veranderingstraject gaat met nieuwe teams, andere opdrachten, het bouwen van een Drupal-site…

Niet meteen het moment om zonder leidend (of, neem het van mij aan, bij momenten: lijdend) ambtenaar te zitten. En toch zal ook dit ons opportuniteiten bieden. Nieuwe kansen geven. Welke dat zie ik nu nog niet meteen. Is ook logisch, nieuws is hier als een bom ingeslagen, iedereen moet nog wat bekomen. Maar dat we dit positief zullen (moeten) aanwenden, daar ben ik van overtuigd. Zoveel positief ingestelde mensen samen die werken aan heldere communicatie voor, over en met onderwijs, zullen dat blijven doen. Door de juiste mix van vertrouwen, doelstellingen, resultaten en met aandacht voor de mensen. Omdat elk van onze klanten dat verdient. Van leerling (waar het allemaal mee begint) tot leerkracht, ouder, directie, zorgcoördinator, logopedist, CLB-medewerker, …

Maar vraag me vooral pas eind 2013 hoe we het hier vanaf gebracht hebben want we zullen kei-hard moeten werken om alles wat in de steigers staat, tegelijk op te leveren.
Gelukkig heb ik op die zeven maanden dat ik hier werk geleerd dat mensen zoveel meer kunnen realiseren dan ze zelf denken, wanneer ze werken in een cultuur van openheid en vertrouwen, waar fouten maken mag (zolang je eruit leert). Want dat moeten we blijven waarmaken – zodat Jo De Ro daar in het Vlaams parlement de vele vuurhaarden niet vergeet die hij hier in gang heeft gestoken en die samen de overheid van de toekomst proberen waar te maken :-)

 

Image

So True..

So True..

Mijn mama zei (en zegt) altijd dat ik zo’n dromer ben. Als kind was ik altijd in de weer met stickers van greenpeace, schreef ik brieven voor Amnesty International, vervloekte ik iedereen die durfde papiertjes op de grond gooien of in de verkeerde vuilbak (selecteren deden mijn ouders al heel lang voor het verplicht werd) en ging ik vanuit een ongelooflijk rechtvaardigheidsgevoel mij mengen in ruzies op de speelplaats wanneer iemand werd uitgesloten. Het gevolg was dat ik de daarop volgende weken soms zelf “prijs” had maar ik heb er in elk geval geen trauma aan over gehouden. En het leverde mij enkele vriendschappen voor het leven op.

Tot spijt van iedereen die mij al jaren zegt “…dat dat er wel zou uitgroeien” … De jaren heeft mijn idealisme niet klein gekregen. Ik ben iets realistischer geworden in de impact die ik kan hebben op een heel wereldsysteem en durf al eens verwachtingen bijstellen. En toch durf ik nog dromen. Meer dan ooit zelfs.

2012 werd sowieso voor mij al een jaar vol verandering, waarin ik na 2 jaar mijn MaNaMa aan Antwerp Management School kon beëindigen (man, wat heb ik gevloekt op de vele werkjes en masterproef die ik moest schrijven). Maar waarin ik ook de 10miles liep voor het goede doel (en nadien maanden geen goesting meer had om mijn sportschoenen aan te doen, moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen). En waarin ik mij volledig kon smijten op een volledig nieuwe uitdaging en ik de kans kreeg om mijn eigen afdeling te gaan leiden. Stuk voor stuk heel toffe, warme en mooie mensen met elk een eigen verhaal. Met dromen en verwachtingen. Met frustraties en ontgoochelingen. Waar je mee rekening moet gaan houden als leidinggevende. Een hele boterham maar het voelt zo goed. Het agentschap waarin ik terecht kwam gaat immers uit van iets heel kostbaars: vertrouwen. Je krijgt hier heel veel vertrouwen om je resultaten te halen, maar vergis u niet, die resulaten moeten er zijn. We herbekijken onze dienstverlening constant, in het licht van wat onze klanten nodig hebben. En dat betekent sommige dingen niet meer doen. Of anders doen. En andere zaken er net wel bijnemen. Constant in verandering, niets blijft ooit hetzelfde.

Maar ondanks het feit dat 2012 al zoveel verandering met zich meebracht, heb ik het gevoel dat 2013 nóg beter wordt. De eeuwige optimist in mij heeft weliswaar altijd die neiging om de toekomst immens positief in te zien – al ben ik dit jaar nog iets meer overtuigd dat ik gelijk heb.

We gaan immers een ongelooflijk boeiend jaar tegemoet. Professioneel zie ik bijvoorbeeld een heel grote uitdaging voor onze website. In mijn afdeling willen we onze website http://www.ond.vlaanderen.be (60.000 bezoekers per dag) helemaal hervormen, herschrijven en herbedenken, niet alleen voor de klant, maar ook met de klant. Daarnaast heb ik het geluk met een kernteam rond mij te werken dat mee de strategische en operationele doelstellingen van de afdeling zal duidelijk formuleren. Ook moeten we het “conversation” luik van monitoring van sociale media beginnnen waarmaken in 2013. Dat betekent echt actief gaan reageren via die sociale media, vanuit de overtuiging dat klanten recht hebben op reactie, langs welk kanaal ze hun vraag ook stellen.

In 2013 wordt ik ook 35 jaar, wat schitterend is want wat betekent dat ik die kaap mooi gehaald heb (hopelijk) tegen dan, maar wat ook met zich meebrengt dat ik Club35, althans zeker als kernlid, ga verlaten – vermoedelijk rond onze derde ShaShaSha (Shake minds, Share ideas, Shape future – zie blog tijdje geleden). Er staat alweer een jonge garde te popelen om die uitdaging over te nemen, dus dat komt zeker snor.

Ook ga ik samen met mijn partners in crime Sara Jane Deputter, Elke Wambacq en Joke Renneboog onze droom voor de overheid van de toekomst iets concreter maken. Voor iedereen die het wil. Hoe we dat als ondernemende vrouwen gaan doen, kan ik nu helaas nog niet vertellen, maar u hoort nog van ons, zoveel is zeker…

Zonet was het welkom-ontbijt op mijn afdeling. De vele “drie kussen” en “gelukkig nieuwjaar en een goede gezondheid” doen me echter meer dan eens beseffen dat dat gezellige samenzijn als start van een volledig nieuw werkjaar volgend jaar enkel maar opnieuw zal mogelijk zijn, indien iedereen gezond blijft. Het klinkt zo cliché om zeggen. Maar ik spreek uit ervaring: gezonde mensen wensen zoveel… Maar als het op gezondheidsvlak tegen zit, wens je maar één ding

Daarom: ook voor iedereen voor wie “en een goede gezondheid” niet zo’n evidente boodschap is… heel veel moed in 2013. En blijven dromen. Want blijven dromen… dat is het mooiste wat ik jullie allemaal kan wensen. Al is het maar omdat dat je hoop geeft. Op een betere wereld voor jong en oud. Een wereld die we samen kunnen maken… zullen moeten maken… Het ga jullie allemaal goed in 2013!

(en bij deze heb ik mijn eerste goede voornemen ingelost: opnieuw meer tijd nemen om te bloggen :-))

Image

Bijna dagelijks word ik – online en offline (in real life) – aangesproken over de sociale media. Wat ik uiteraard fijn vind want hé, iedereen heeft zijn “dada” en dit is er duidelijk één van mij. Wanneer die aanspreking begint met … “zeg Nancy, we willen “iets” met de sociale media doen, heb jij zo geen plan klaarliggen”, gaan mijn haren recht staan. Ik waarschuw bij deze ook degene die mij tegen het lijf lopen en met zo’n zin willen openen: DON’T! Ik ben er allergisch aan. Krijg er de rietepetieten van. Vind ik dus niet fijn

Waarom dan, hoor ik je denken. Wel… het getuigt voor mij van weinig doorzicht in hoe de sociale media werken. En vooral: waarom je ze gebruikt.

Sociale media zijn NIET een manier om snel-snel éénrichtingsgewijs je verhaal te brengen. Veel overheden – en laat ons eerlijk zijn, ook veel privé-bedrijven – denken nog al te vaak dat “klanten” op hen zitten te wachten. Dat zij hunkeren naar jouw aankondiging van een studiedag, van een hot event dat je organiseert, boek, artikel … dat je geschreven hebt.

Wake up call: dat is NIET zo – volgens mijn bescheiden mening toch

Sociale media zijn ook géén manier om jezelf te verkopen, te “scoren”. Mensen kijken daar tegenwoordig dwars door, als je niet authentiek bent. Echt. Lijkt me dus geen goed plan.

Als je “iets” met “de sociale media” wil gaan doen als organisatie, afdeling, entiteit, laat dit dan aub passen in een weldoordachte strategie. In een groter geheel. Strategie is voor alle duidelijkheid geen 250p tellend boek dat in de kast stof ligt te vergaren, maar moet gereflecteerd worden in wie je aanwerft en in huis hebt - je medewerkers en ambassadeurs (dé echte aanspreekpunten voor je klanten en dus van kapitaal belang). Het moet je waarden, wie je bent en waar je voor staat weerspiegelen en moet mooi passen bij de vooropgestelde doelstellingen (met de resultaten die je wil bereiken).

Je kan “de sociale media” dus ook niet zomaar gaan gebruiken om “rap rap” wat publiciteit voor een evenement te krijgen. Het vergt aandacht en tijd om een bepaald profiel te maken en te onderhouden. Om te luisteren naar wat je klanten nu al te vertellen hebben over en aan je en er na verloop van tijd ook op te gaan reageren.

En mag je dan nooit via die sociale media gaan reageren en zaken aankondigen? Natuurlijk wel. Zolang het maar past in je verhaal. In je strategie. In wie je bent en wat je doet. Dan spreekt het ook je “volgers” aan. En wie weet, misschien worden zij ook ambassadeur van jouw organisatie. Ongevraagde mond-aan-mond-reclame is de beste reclame die je kan hebben. Daar kan geen enkele betalende advertentie of campgagne tegenop.

Het wordt volgens mij dus hoog tijd om de hype van de sociale media achter ons te laten. Want een hype, dat doe je “zomaar”. Zonder erover na te denken. Omdat het moet. Om dan vast te stellen dat je er niets van bakt en “o help” die klanten beginnen reageren en wat moet je daar dan weer mee? Tijd in steken of wat?

Ja dus.

De hype voorbij betekent volgens mij: ze actief gaan gebruiken. Maar weloverwogen. Met mensen die er oog voor hebben. En passie. Om zo een converserende overheid of onderneming te worden. Want de pot verwijt de ketel vaak dat ie zwart ziet – overheid en privé. Beiden hebben volgens mij nog een lange weg af te leggen in het luisteren naar hun klanten en… elkaar. Laat die #ConGov maar geboren worden (conversation governement) – en doe er ineens een #ConCom (Conversation Company – zie Steven Van Belleghem) bij.

Een beetje dromen mag hé

(zeker als je nog maar net uit verlof komt, niet?)

durven dromen over en werken aan de overheid van de toekomst...

… zal essentieel worden als de overheid zijn klanten én werknemers wil blijven tegemoet komen… want DIT is ludiek gezegd hoe onze kinderen in de toekomst het alfabet aangeleerd krijgen :-)

Afbeelding www.club35.be

Club 35: een onthaal netwerk voor jonge ambtenaren

Toen ik op 29 mei 2012 mee de kick-off mocht doen voor Indigo 2012 en het daar over innovatie en Club35 mocht hebben, voelde ik mij wel wat vereerd. Ik mocht er praten over één van mijn passies, één van de zaken waar ik – samen met nog wat andere jonge enthousiastelingen – enorm in geloof, namelijk Club 35. Maar de link met innovatie is voor ons – binnen dat netwerk – niet altijd evident geweest.

Maar… What the hell is “Club35”?

Laat mij beginnen met te zeggen wat we niet zijn… We zijn niet de exotische nachtclub  met dezelfde naam uit Spanje.  Evenmin zijn we een hobby-clubje met 35 leden.

Club35  kwam in ruim één jaar geleden tot stand als een multi-level, Belgisch netwerk van jonge ambtenaren. Multilevel omdat er zowel Vlaamse, Waalse, Federale, lokale als Europese ambtenaren in verenigd zijn. Belgisch omdat we ons beperken tot ons eigen Belgenlandje. We kwamen tot stand in de schoot van HR Excellence Public Sector, die sterk verbonden is met het HRM-tijschrift Peoplesphere, officieel onze “sponsor”.

Ik maak zelf deel uit van het kernteam van 6 jonge ambtenaren die – wanneer nodig – de lead innemen in het netwerk, maar ook tussen de verschillende leden van het netwerk is er veel interactie. Het netwerk is zowel online (in een Yammer-community) als offline (fysieke bijeenkomsten van leden; Twunches; ShaShaSha-evenementen, …) georganiseerd. Het aantal leden is intussen opgelopen tot bijna 500 jonge ambtenaren uit 100 organisaties. Deze leden zijn er als individu aangemeld maar geven bij aanmelding wel aan in welke organisatie ze werken – zodat er ook altijd duidelijk is vanuit welke achtergrond iets verteld wordt.

Waarom 35?

Waar ik ook ga spreken (op congressen, seminaries, vergaderingen of luchdates – ik vermeld Club35 altijd), de meeste reactie komt altijd op de leeftijdsgrens die op 35jaar is gezet. Deze grens wordt uiteraard niet “absoluut” gehanteerd (en je “vliegt” er heus niet uit als je 35ste levensjaar voorbij is) maar is een indicatie van de doelgroep waarop we ons richten. De reden daarvoor ligt in vaststellingen bij wetenschappelijk onderzoek… Eens de 35jaar voorbij, verlaten medewerkers minder snel de overheid. We moeten dus vooral investeren in jonge ambtenaren, om die te ondersteunen en een klankbord, uitwisselingsmogelijkheid, kennisdeling te geven. Want die ambtenaren komen bij de overheid werken met een bepaald verwachtingspatroon, met een bepaalde visie en komen dan vaak in een realiteit terecht die daar niet mee overeen stemt. Het is dan fijn te weten waar je terecht kan met je bedenkingen, vragen, verzuchtingen.

En als je jonge ambtenaren een veilige omgeving wil bieden waarin ze zichzelf kunnen zijn, bedenkingen kunnen maken, vrijuit kunnen spreken – dan is het belangrijk om die veilige omgeving af te schermen van hun directe leidinggevende. Niet dat daar nu zoveel staatsgeheimen verteld worden, maar we moeten erkennen dat het heel anders is om over de structuur of zelfs cultuur van je organisatie te spreken, als je weet dat je leidinggevende over je schouder meeleest – dan wanneer dat niet het geval is.

Eigenlijk zijn we er stuk voor stuk van overtuigd dat de sociale cohesie die met het netwerk voor de beginnende ambtenaar wordt versterkt, er mee zal voor zorgen dat dit de gedrevenheid van die jonge ambtenaren zal versterken / doen blijven. Dit kan er dan weer voor zorgen dat de leden van het netwerk minder snel de overheid zullen verlaten. Want recente onderzoeken tonen aan dat vooral gedreven (en niet enkel “tevreden”) medewerkers beter werken.

Innovatief netwerk?

Het netwerk ontstond met één duidelijk doel voor ogen: jonge ambtenaren de kans geven om elkaar te leren kennen, zodat ze kennis, ervaringen… konden uitwisselen, samen problemen waarmee ze geconfronteerd worden oplossen, zich beter in hun organisatie zouden kunnen voelen, hun gedrevenheid behouden en… minder snel de overheid verlaten.

Initieel had Club35 dan ook veel weg van een “zelfhulpgroep” – waar kennis delen en netwerk opbouwen centraal staan. Dat heb je immers als beginnende ambtenaar per definitie nog niet voldoende in de vingers – omdat je gewoon de ervaring nog mankeert. We hebben nooit de pretentie gehad om te beweren dat we – net omdat we jong zijn – het alleenrecht op innovatie zouden hebben. Integendeel. Maar door zoveel jonge mensen samen te laten brainstormen, nadenken, bijdragen over hun eigen overheid – stelden we vast dat er regelmatig innovatieve ideeën naar boven kwamen. Het was dus initieel niet de bedoeling dat we ons zouden focussen op innovatie, maar gaandeweg bleek dat wel één van de zaken waar we wel goed in waren. Gewoon omdat we onze kennis open, authentiek, eerlijk samen legden. Leuk om zien.

Toch stelden we eind 2011 vast dat die doelstelling dreigde af te glijden naar het louter en alleen zijn van een “innovatief netwerk” en dat er mensen begonnen af te haken daarop. Daarom hebben we begin 2012 een brainstromsessie georganiseerd – voor alle leden die konden en wilden meedenken, los van enkel de kern – waarbij we de doelstelling van het netwerk opnieuw zuiver hebben geformuleerd, maar ook een jaardoelstelling voor Club35 opstelden en een strategie uitdokterden hoe we daar zouden geraken. Daarop werd herbevestigd dat we vooral een onthaalnetwerk wilden zijn maar dat we innovatie evenmin zouden schuwen. Het is alleen niet onze hoofddoelstelling. En dat helder krijgen, bleek belangrijk voor veel van onze leden.

Naast online ook offline meetings

Zoals reeds gezegd is het netwerk initieel van start gegaan met een Yammer-community. Die kende een heel felle groei. Wat klein begon als een “organisch” netwerk, groeide via mond-aan-mond-reclame en grondig gebruik van de sociale media (het Yammer-netwerk zelf maar vooral ook Twitter, Facebook en Linked in) uit tot in (juni 2012) ruim 500 leden uit ruim 90 organisaties.

Initieel was het eigenlijk ook niet de bedoeling om een echte “leiding” in het netwerk te steken, maar dat bleek onthoudbaar, waarna het (ad hoc) Kernteam geboren. Dit kernteam bestaat uit 6 jonge ambtenaren (twee Franstaligen, vier Nederlandstaligen) en twee mensen in de “meter-peter-rol”, nl  Laurence Vanhée (FOD Sociale zekerheid) en Jean-Paul Ehrard (Peoplesphere).

Eerlijkheidshalve zeg ik erbij dat het netwerk wel aan reorganisatie toe blijkt – de grootte van het netwerk vergt wat formelere structuren – vooral ook om de cultuur van openheid en transparantie – die we veelal prediken –zelf toe te gaan passen.

Samen willen de leden van het netwerk aan mee de basis leggen voor grondige veranderingen bij de overheid.  De wereld en ook de veranderingen van die wereld tegenover de publieke sector zijn de laatste jaren immers grondig veranderd. Een overheid moet evolueren naar een “open, authentiek en transparant” geheel – waarbij de klant centraal staat en niet langer de organisatiestructuur. Een bereikbare overheid die ook anders met zijn eigen werknemers omgaat en open staat voor de conversatie – intern en extern. En die het gebruik van de sociale media, als instrument om die doelstelling te bereiken, niet schuwt.

Evident zal het niet zijn, want het draait natuurlijk ook om doorbreken van traditionele, hiërarchische machtstructuren en ook om gewoontes en op til zijnde veranderingen. Maar we geloven heel sterk dat we daar wel in zullen slagen. Al moet de boodschap daarvoor uiteraard door zoveel mogelijk mensen gedragen worden.

Om ook de Club35 leden de kans te geven intern over hun netwerk te spreken maakten we een powerpoint-presentatie die op SlideShare staat (iedereen kan die dus bekijken, downloaden, gebruiken). Daarnaast ontstond een visietekst (in Nederlands en Frans) die op de Yammer staat en voor de leden vrij te gebruiken is. Die visietekst is trouwens zelf in co-creatie geschreven op Yammer, iedereen kon erbij schrijven, zaken wijzigen, … en werd afgeklopt in juni 2011. Het blijft uiteraard “work in progress” – echt “af” is die zeker nog niet.

Gaandeweg ontstond de nood om niet alleen gebruik te maken van het online netwerk maar ook fysieke bijeenkomsten te organiseren en elkaar “in real life” te ontmoeten. Meestal doen we dat nu met een “twunch” (twitter lunch) –voorafgegaan door een inhoudelijk discussie/brainstorm-moment. Eén van de doelstellingen voor 2012 is immers dat we Club35 meer op de kaart willen zetten (iedereen ambassadeur) en onze leden daarbij ondersteunen.

We willen immers zoveel mogelijk jonge ambtenaren bereiken, ondersteunen, …  om net die vroege personeels-uitval te vermijden. De grootte van het netwerk is geen doel op zich maar een middel om ertoe te komen dat we minder goede, competente medewerkers verliezen bij de overheid. Wij zijn ervan overtuigd dat de burger / klant centraal zetten – om hem / haar de dienstverlening te geven die hij/zij verdient – de enige reden is waarom wij als overheid bestaan.

Breek uit jezelf

We zijn ons bij Club35 absoluut bewust dat we deze verandering en “nieuwe overheid” niet zullen kunnen maken door enkel in ons eigen clubje hierover te pallaveren. Het vergt immers een grondige herziening van de mindset, manier van denken en doen van heel “public servans” (want zo noemen wij de ambtenaren graag).

We kunnen dus zeker niet enkel “onder ons” (jonge ambtenaren) blijven.  We zullen moeten investeren in het netwerken tussen de netwerken. Gelijkgestemde zielen zoeken om deze positieve beweging in te zetten. En die gelijkgestemde zielen zijn er. Steeds meer en meer. Ook binnen de Vlaamse overheid zijn steeds meer sleutelfiguren mee in de logica van de overheid van de toekomst. Dat bleek recent nog toen het CAG – het College van administrateurs-generaal (het hoogste strategisch beleidsniveau van de Vlaamse administratie) een tekst goedkeurde rond de innovatieve arbeidsorganisatie. Eén van de trekkers daarvan is iemand uit Club35 – gesteund één van onze virtuele “peters” – mentors.

We beseffen dan ook heel goed dat het cruciaal zal zijn in de komende tijd dat onze leden ook in hun werkomgeving en andere netwerken over Club35 gaan praten. In dezelfde mate zal het ook omgekeerd, cruciaal zijn dat ideeën van buiten Club35, in het netwerk worden gebracht.

Momenteel zijn er al connecties met verschillende online en offline – netwerken (Edushock, LinkedIn – groep van Innovatieve Bende, Jef Staes zijn EOI Academy, Springuitdeband, Movi, …), trendsetters (Jef Staes, Steven Van Belleghem, Steven De Smet, Peter Hinssen, Frank Van Massenhove, …) en verschillende jongerenafdelingen van alle democratische politieke partijen – zonder echter onze neutraliteit op te geven. Club35 wil namelijk als drukkingsgroep optreden – en niet in een keurslijf geduwd worden. Onze blik open houden doen we oa ook door het jaarlijks organiseren van één HRM-geïnspireerde dag. Op die dag staat het netwerken over de grenzen van de leeftijd heen centraal – door middel van onze ShaShaSha: “Shake the minds, Share ideas, Shape the future”. Op de ShaShaSha2011 kwamen alleszins héél veel +35jarigen af, die dan weer kruisbestuiving met andere inzichten realiseerden.

In elk geval belooft het een heel boeiende tijd te worden voor de publieke sector – ongeacht de leeftijdsgrens. Want de omwenteling zit eraan te komen. We zullen ze duidelijk samen moeten opnemen. Doorheen de grenzen van de afdelingen, overheden en uiteraard ook leeftijden heen. Want zoals Charles Darwin lang gelden al zei “It is not the strongest of the species that survives, nor the most intelligent…But rather the one most adaptable to CHANGE “

 - deze post werd ook gepubliceerd op de website van www.indigo2012.be

De Converserende overheid en de sociale media. Praten mét, niet óver je klant

Lang verwacht
Lang beloofd
Hier is ie dan
Mijn Masterproef over de sociale media als instrument voor de converserende overheid. Steven Van Bellegehem zijn boeklancering op 6 maart jl. en de tweets die die dag over en weer gingen, deden de hashtag #convgov ontstaan.

Laat deze masterproef een eerste aanzet zijn tot het écht realiseren daarvan
Een overheid van de toekomst
waar we allemaal samen aan kunnen werken
aan mogen werken
over mogen dromen
en vooral : in mogen geloven

want samen maak je de toekomst waar…

MiddagSessie Sociale media – mediawijsheid

De Vlaamse overheid wil een tweesporenbeleid rond sociale media

- strategisch, vanuit oogpunt organisatie

- voor de medewerkers, om hen ambassadeurs te laten worden (zijn) van de organisatie – maar daar is opleiding, een netwerk, duidelijke uitleg voor nodig

In dat kader en met oog op de Summerschool’s 2.0 (later hierover meer), was er een introductiecursus die collega Raf Geussens en ikzelf nu 3 x gegeven hebben (en daar mag heus nog wel wat bij)

 

Afstuderen -#yesICan

 

 

Vandaag… Belangrijke dag. Na 2jaar opleiding & master na master publiek management eindelijk afgestudeerd en ik mocht de speechgeven… Ziehier de tekst.. 

22062012 -speech universiteit – alumni Master na master publiekmanagement 

 
Het is geen kado om na de vorige speech aan de beurt te zijn..Ik kan jullie,allemaal geruststellen, ik heb mijn kindjes van 3en 5j niet meegebracht
 
Toen ellen Verschooren, programmacoordinator van de master na master publiek management @ams mij vroeg om een kort woordje te schrijven over onze master na master, aarzelde ik niet. Ik ben immers iemand die eerst toezegt en dan eens nadenkt over tijd, ruimte, middelen… Ik dacht, ik doe dat wel even…Deze speech werd dus… Zonet op de trein en in de auto geschreven :-)
 
Ik doe dat wel even. Zonder na te denken over tijd die daarvoor nodig is. Zo dacht ik – als ikeerlijk ben – ook over het “even een twee jaartjes bijstuderen ” – en ik zal heus niet de enige zijn. 
 
Het werden twee immens boeiende, uitdagende, prikkelende jaren. Inzichten werden verworven alsof ze maar voor het oppikken lagen. Een taakje hier, een beleidsnota daar, we draaiden voor minder ons hand niet om
Dat deze opleiding echter ook een keerzijde van de medaille zou hebben en ook impact op werk, gezin, familie en vrienden zou hebben, besefte ik pas veel later. 
 
Het leek voor mij zonet even alsof decaan Filip Naert mijn speech al had gelezen toen hij verwees naar impact die de studie had in combinatie met de thuissituatie en werk – maar ik veronderstel dat dat gewoon voor iedereen die de uitdaging aangaat, het geval is…
 
In ieder geval vind ik vandaag dat dit niet alleen ons afstuderen is… Maar ook dat van iedereen die ons in die periode heeft omringd met de beste zorgen, tonnen geduld opbrachten op momenten dat wij dat zelf niet meer hadden, Keer op keer bleven zeggen dat we moesten doordoen… DANKJEWEL.. Het feit dat wij hier vandaag onsterfelijk belachelijk staan te  wezen in deze kostuums is ook en vooral ook aan jullie te danken… Graag een applaus van alle medestudenten voor onze omgeving…
 
De opleiding zelf was meer dan de moeite waard. Ik kan met mijn hand op mijn hart vertellen dat ik nu professioneel en als mens niet zou staan waar ik sta zonder de vele inzichten die ik hier, zowel tijdens de lessen, onderweg en in de netwerkmomenten ernaast, heb opgebouwd. De vele taakjes – en laat ons eerlijk zijn – die waren supertalrijk, werden we keer,op keer uitgedaagd om alle opgedane kennis te toetsen aan onze dagdagelijkse praktijk in onze overheidscontext. 
 
Ik denk dat menig leidend ambtenaren knetter geworden zijn van onze analyses, rapporten, doorlichtingen waarin we de theorie aan de praktijk spiegelden. Want die ongevraagde consultany kregen ze er gratis bij maar legde in veel gevallen ook pijnpunten bloot. Dat dat niet erg is en je daar vooral uit kan leren, is een inzicht dat zeker nog niet overal doorgedrongen is. Laat mij zeggen dat er nog werk aan de winkel is. Maar hè, ook dat is niet erg, dat houdt het boeiend.
 
De tijd aan de ams heeft voor mij – en ik denk dat ik dat ook gerust in naam van mijn medestudenten zeg – alleszins een onuitwisbare indruk nagelaten. Ik ben ervan overtuigd dat via onze vele online en offline netwerken wij elkaar zullen blijven ontmoeten. Wij zeggen vandaag dus niet vaarwel maar tot ziens…
 
 Op mij kunnen jullie in elk geval rekenen om de overheid van de toekomst mee op te bouwen en als volwaardige ambassadeur van deze ams mijn inzichten open en transparant te blijven delen. Dankjewel 
 

Het is eens wat anders…

In plaats van de samenvatting hier te plaatsen, begin ik met de conclusies. Om jullie een voorproevertje te geven. Een dessertje, zodat de zin naar het volledige verhaal later dit weekend er zou komen :-)

Uiteraard stopt het verhaal niet met de publicatie van deze masterproef. Want dit verhaal is “work in progress”. Ik heb alvast de intentie hier te blijven schrijven.. Als uitlaatklep… Ik ben ervan overtuigd dat we spannende tijden tegemoet gaan…

 

De overheid worstelt – net als héél veel organisaties – met de sociale media. Deze verzamelnaam voor héél veel aparte instrumenten zijn dan ook heel erg “hot” en dat zullen ze nog een tijd blijven. Ze negeren heeft totaal geen zin meer. Het is niet langer de vraag OF overheden op de sociale media gaan, maar hoe goed ze het er zullen vanaf brengen.[1]

Belangrijk daarbij is dat – aan de hand van enkele goede, bruikbare voorbeelden – alle betrokken partijen overtuigd worden van feit dat die converserende overheid het toekomst-droombeeld is waarnaar we moeten streven en samen hard voor moeten werken.

Een overheid anno 2012 praat immers best niet langer enkel “over” zijn klanten, maar  ook mét. De mondige klant wil immers gehoord worden, ook al blijkt er momenteel nog vaak niemand die luistert. Dat laatste is te wijten aan een aarzeling bij zowel top als medewerkers, zij het beiden om verschillende redenen. Bovendien is het cruciaal dat het luik crisiscommunicatie en samenhang met sociale media grondig uitgewerkt wordt – alvorens zich ooit een crisis voordoet. Een goede voorbereiding is immers al het halve werk. Bovendien is in tijden van crisissen een goed uitgebouwd netwerk, met medewerkers die vlot aan informatie geraken, heel belangrijk. Als management moet je best ook mee aanwezig zijn op die sociale media, terwijl je als medewerker je gerustgesteld voelt een fout maken mag en niet betekent dat je zelf aan de schandpaal gaat.

Aan de hand van een model wordt aangetoond dat de converserende overheid de sociale media kan gebruiken om die klant centraal te zetten. Dat gebeurt door enerzijds het management de sociale media te integreren in het algemene beleid. Daarvoor is een losbreken uit de mentaliteit van “verkokering” nodig, alsook het besef dat sociale media “slechts” een middel zijn, in te zetten afhankelijk van de doelstelling. Anderzijds kan ook de medewerker die dat wil, een volwaardige ambassadeur van zijn organisatie worden /zijn. De conditio sini qua non voor dit alles is een open communicatie als onderdeel van een cultuur van vertrouwen. Het conversatieteam ten slotte wordt het kloppend hart van de converserende overheid, een overheid die zoals het een 21ste eeuwse overheid betaamd, zijn klanten als volwaardige partners beschouwt en voortaan mét in plaats van óver hen praat.

Laat ons dat droombeeld samen nastreven. Want een toekomst, die bouw je samen.

 


[1] Citaat van Erik Qualman

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 28 andere volgers