Back to the future – en terug…

Kennen jullie de film nog van “Back to the future” met Michael J Fox en Christopher Lloyd?

back to the future

Tjonge, is dat lang geleden dat ik nog aan die filmenreeks had gedacht. Tot gisteren. Ik was toen op de studiedag “Communicatie 2020 – ben jij er klaar voor” (op twitter te volgen met hashtag #comm2020″).

Eerste keynote van de ochtend is ondernemer, auteur, keynote speaker en bron van inspiratie Peter Hinssen. Hij spreekt voor volle zaal van woordvoerders en communicatie-ambtenaren over de tsunami aan technologische evolutie waar we als samenleving op dit moment door gaan. Oude typmachines, muziek- en videocassettekes, de commodore 64, Packman, … Ze passeren allemaal de revue terwijl de zaal beseft “ai, ik word oud” ;-)

Het mag gezegd, tijdens de uiteenzetting maakt Peter Hinssen alles absoluut waar wat Steven De Smedt (@deflik) en Steven Van Belleghem (@stevenVBE) mij al over hem vertelden. De presentatie doet je nadenken, houdt een ongelooflijke spiegel voor, confronteert je met je eigen donkere zijden en het gemak waarmee je aanvaardt dat het allemaal niet zo makkelijk is als het lijkt. Bovendien slaagt Hinssen erin om je met humor verschillende keren elegant terug in de tijd te katapulteren, om je een seconde later terug je blik naar de toekomst te doen kijken.

Van alles wat Hinssen zei is één iets enorm blijven hangen bij mij. Organisaties hebben in de toekomst géén nood aan betere woordvoerders en communicatie-ambtenaren. (Die zijn al goed natuurlijk, hihi :-) ) Maar … er is wel héél grote nood meer leiderschap. Aan topmannen en topvrouwen die dé stem van hun organisatie vertegenwoordigen – en beseffen dat elke medewerker ambassadeur kan en zal zijn. Leidinggevenden die zelf slim communiceren en rechtstreeks in dialoog gaan met hun klanten. Ter illustratie passeren Jeff Bezos (Amazon.com), PiewDiePie , Elon Musk (Tesla, SpaceX), Pieter Zwart van Coolblue de reveu, alsook  van iets dichterbij : Wouter Torfs. Allemaal en stuk voor stuk knappe ondernemers, die zelf de visie van hun organisatie uitademen én… zijn. Voor de overheid mag daar voor mij gerust Frank Van Massenhove bij (voorzitter FOD sociale zekerheid), vergezeld van Fons Leroy (voorzitter VDAB). Zij die beseffen dat je met beperkt communicatiebudget best wel veel kan realiseren – aangezien het bij de toekomstige generaties zal draaien om “social”, netwerken, kennis delen en filteren ipv bij jezelf houden, participatie, …

Wel, op zo’n moment vind ik het altijd zalig om eens rond te kijken. Zoals op een zomers terrasje stiekem over je glas de voorbijgangers begluren… Ik zie enkele geschrokken blikken. Voor mij hoor ik gefluister: “het zal mijn tijd nog wel doen”. En… “zo’n vaart zal het wel niet lopen, nietwaar?” met een buur die heftig knikt. De bevestiging van de zelf-geruststelling. Anderen zitten dan weer te noteren, te lachen (bij momenten is Hinssen’s spiegel echt hilarisch) en heftig mee te knikken. Of natuurlijk: te tweeten over wat Hinssen voor inzichten op ons loslaat – al dan niet voorzien van een #selfie. Kwestie van het eigen netwerk te laten meegenieten ;-)

Schermafbeelding 2015-02-24 om 22.13.32

En dan komt de definitie van “werk” voor een hele horde nieuwe medewerkers. Nieuwe enthousiastelingen die in onze organisaties aankomen en voor wie onze wie “werk” terug te brengen is tot “de korte periode van de dag is waar ze oude technologie moeten gebruiken“. Van de 21ste eeuw terug naar de technologie van de 20ste eeuw, om over de arbeidsorganisatie van de 19de eeuw maar te zwijgen

Schermafbeelding 2015-02-25 om 07.30.03

Doet mij alvast denken aan presentatie die ik ooit heb gegeven met Elke Wambacq aan Artevelde Gent over de generatiemix (nov 2014) – waar we focus vooral legden op een mix van talenten, luisteren naar de noden van je medewerkers, en hoe dat allemaal in netwerkorganisaties past.

De kracht van het netwerk is immers dàtgene wat maakt dat de medewerker van de toekomst nog zin heeft om te werken Het geeft extra energie, een nieuw élan… Sharing is Caring.

Wanneer ik Hinssen op het einde van zijn betoog vraag welke rol hij voor communicatie en woordvoerders ziet met het oog op de CEO’s die allemaal zélf woordvoerders worden van hun bedrijf, is het antwoord duidelijk: begeleiden & coachen. Want ook de CEO’s waar hij eerder over spreekt, zijn communicatief enorm geëvolueerd doorheen de jaren. Ze hebben zich goed laten adviseren, zijn samen met communicatie aan de slag gegaan én… ze hebben als CEO goed geluisterd. OK…Ook al stof tot nadenken.

Ik onthou verder nog: privacy wordt sowieso binnenkort een serieuze issue – niet op de krampachtige manier waarmee de discussie nu doorgaans gevoerd wordt (een foto van je kind of niet op facebook, mag ik wel getagd worden, …) – maar doordat de technologie gewoon véél meer gaat kunnen dan wij met ons beperkt brein aankunnen. Want mag ik bv de toekomstige partner van mijn dochters voor het eerst bij ons thuis ontvangen en een glas aanbieden, om na afloop de lip-afdruk te gebruiken voor een grondige DNA-analyse? Het opent alvast perspectieven ;-)

En zo gaan we opnieuw terug naar de toekomst.

By the way: wie van jullie herinnert zich nog dat in de 2de film van “Back to the future” de sprong van 30 jaar richting 2015 werd gemaakt? ik alleszins niet meer…

Schermafbeelding 2015-02-24 om 22.10.31

Ik heb alvast één concreet voornemen geformuleerd gisteren: de films nog eens opnieuw bekijken, om te weten hoe visionair (of net niet) men in 1985 was. En 26/10/2015 hier opnieuw een blog over schrijven… Ik heb om te beginnen een knoop in mijn zakdoek gelegd. Of beter gezegd … het in mijn iphone agenda gezet… off course

Benieuwd hoeveel van de aanwezigen mijn voorbeeld volgen :-)

Poëzie als blik naar jezelf. Achteruit en weer vooruit.

Gisteren kwam ik bij het opruimen op de slaapkamer opeens een map tegen die ik al jaren niet had opengedaan. Ik weet nog steeds niet waarom ik ‘m nu wél open deed… maar bleek een poëzie map te zijn. Mijn poëzie map. Van verzamelde gedichten die ik als tiener en twintiger mooi bij hield. Gewoon, omdat ze mijn hart verwarmden.

Het eerste gedicht dat in mijn handen kwam, was  er één van Herman De Coninck.

Schermafbeelding 2015-02-22 om 21.14.33   POËZIE

Zoals je tegen een ziek dochtertje zeg: m’n miniatuurmensje. Mijn zelfgemaakt verdrietje, 

en het helpt niet

Zoals je een hand op haar hete voorhoofdje legt, zo dun als de sneeuw gaat liggen,

en het helpt niet…

Zo helpt poëzie

Wondermooi vind ik dat. O zo herkenbaar…

En toen gebeurde het.

Ik bladerde nietsvermoedend terug verder. Tot ik op een gedichtje van FIDES stootte. Fides. Wat lang geleden dat ik dat pseudoniem hoorde. Fides, het Latijns voor “Vertrouwen”. Ik koos het pseudoniem in een periode dat Latijn nog niet zo hip was als het nu is ;-) – maar het is wel een rode draad doorheen mijn leven gebleven. Werken op basis van vertrouwen. Vertrouwen als conditio sine qua non om met mensen om te gaan, om zowel in mijn vriendenkring als op het werk elkaar te benaderen.

Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met dit kleine kadotje van mezelf. Aan mezelf. Bijna 20 jaar geleden geschreven. Want ja, zo was ik wel: ik schreef de datum bij mijn creaties :-)

Poëzie als blik naar mezelf. Achteruit en weer vooruit.

Benieuwd…?

Zou ik…

Ach, waarom niet. Ik vertrouw erop dat jullie het met open blik lezen ;-)

Ik wens jullie alleszins de glimlach toe die ik had bij het lezen ervan. Fijne werkdag!

KADER

Ik omkader mijn bestaan

in cursief gedrukte toekomstdromen

over zekerheden

tussen vierkante haakjes

waarachter ik verschillende vraagtekens plaats

Ik omkader mijn bestaan

van glimlach tot traan

in een piepklein lettertype 

zonder te denken 

aan de akkolades

rond de twijfel

Ik omkader mijn bestaan

in roze inkt

die mooie vlekken maakt

om mij de ontelbare mogelijkheden 

aan te duiden

Wat komen zal dat ontvang ik

met een schuchtere glimlach

Maar wat nu is…

dat beleef ik

omkaderd

in mijn eigen bestaan…”

(Fides, 24/10/1995)

Een beetje buiten adem

Zonet fietste ik met de jongste naar de carnavalstoet in ons naburige dorp. Tegenwind (koudkoudkoud) en met bijna 20kg extra bagage op de bagagedrager – als “total work-out” kon het tellen… De jonge dame op mijn bagagedrager (6 lentes jong) vond het nochtans fantastisch – luid zingend en babbelend vanachter op de fiets bij haar mama. Ze kan natuurlijk perfect zelfstandig fietsen, alleen was haar fietsje binnen voor herstellingen. Niet dat ze het erg vond hoor, zo gevoerd worden “als een prinses” (want die moeten ook niet echt werken hé mama).

Na enkele kilometers en bijna buiten adem (vals plat, I hate the thing) raakte ik stilletjes aan geïrriteerd door het voortdurende getater achter mij. “Kun jij nu geen 5 seconden zwijgen?!?”

“O neen”, bedenk ik me natuurlijk net te laat… “Het is gebeurd! Ik heb DE uitspraak gedaan die ik heel mijn kindertijd heb moeten horen en waar ik zo’n gloedhekel aan had.”

Ik kan het misschien nog steken op de zware krachtinspanning die ik aan het leveren was? Of niet? Want eigenlijk is het best gezellig, zo’n taterende mini-me. Al hoop ik vurig dat ze niet op mij lijkt in de puberteit. Want zoveel spiegel heb ik nu ook weer niet nodig :-)

Volgende keer toch maar iets sneller terug haar fiets bij de fietsenmaker ophalen, dan kan ze lekker zelf buiten adem meefietsten ;-)

Schermafbeelding 2015-02-21 om 14.48.16

Worden jullie ook altijd zo vrolijk van iets nieuws proberen?

Wanneer deed jij voor het laatst eens iets voor het eerst? En worden jullie ook altijd zo vrolijk van iets nieuws proberen?

Enkele maanden geleden vroeg Dirk De Boe mij en mijn medewerkers die prangende vragen toen hij training kwam geven in mijn afdeling. Het onderwerp van de ochtend: creatief denken, jezelf een egoshock bezorgen en uitdagen om te denken… outside of the box. Zalige ochtend.

Nu, sowieso ben ik iemand die heel graag nieuwe dingen doet… Ik moest er zonet opnieuw aan denken… Toen ik voor het eerst een infographic gemaakt – gratis tool via Piktochart – absolute aanrader. Op ongeveer anderhalf uur creëer je onderstaand overzicht… Dus Dirk, ik heb opnieuw voor het eerst iets gedaan. En smaakt alweer naar meer :-)

En jij? Wanneer deed jij nog eens iets nieuws, voor de aller-eerste keer? :-) Laat gerust weten – ik ben benieuwd

#Uitdaging :-)

Schermafbeelding 2015-02-21 om 15.42.54

Wees jezelf… er zijn al anderen genoeg…

Vandaag viert Aalst Carnaval, en dat hebben we hier geweten. 

Ik vind er nochtans niets aan, al die tijd van het jaar met confetti, verklede mannen en vrouwen, teveel drank, valse borsten, pruiken, netkousen, buggy’s boordevol blikjes, kapotte paraplus, … Ik ben dan wel geboren in Aalst en na omzwermingen van om en bij de 25 jaar intussen al weer 7 jaar inwoner van de regio, mij blijft het niets zeggen. Mijn eigenste oudste broer Koen daarentegen komt bijna wekelijks naar Aalst om de vorderingen van de groepen op te volgen en heeft een druk bezochte Carnaval-blog met duizenden bezoekers per dag. Bovendien worden de dochters van jongs af aan het hoofd knetter gemaakt in de “kweekvijver voor Carnaval-verslaving” (ook wel eens “school” genoemd), dus de gekte helemaal aan je voorbij laten gaan, is geen optie.

En dus schraapte ik zonet al mijn energie bijeen, en ging mee met de kroos-per-fiets richting centrum.

Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.45.31 Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.47.26

Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.46.39

Een kleurrijke bedoening is het wel, al die verklede creaturen. Het vroege lentezonnetje maakte dat we deze keer evenmin bevroren zijn na een uurtje kijken ;-)

De niet-verkleed-truuk

Nu moeten jullie weten dat de jongste dochter zich 364 dagen per jaar verkleedt. Inclusief boa’s, hakschoentjes, prinsessen-baljurken, toverstaffen, … Een heel rek vol verkleedkleren heeft ze, onze beste investering ooit voor haar. Alleen vandaag niet. Buiten wat make-up wil ze immers niets op of aan. Ah neen, want vandaag is iedereen verkleed, en val je op door “gewoon” te doen hé mama. Snappen wie kan.

Jezelf blijven is nochtans héél gemakkelijk 

Op het eerste zich leek me dit zo’n vreemde redenering. Maar eigenlijk bleef dochterlief vooral trouw aan zichzelf. Ze valt graag op, staat graag in het middelpunt van de belangstelling – vraag me trouwens écht af van wie ze dat heeft ;-). En op een dag als carnaval, kun je dat volgens haar het beste doen door net het omgekeerde te doen dan wat van je verwacht wordt, niet?

Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.18.16

Ik sta er altijd versteld van als ik mensen hoor zeggen dat ze het zo moeilijk vinden om zichzelf te blijven. Niet omdat ik vind dat ze maar wat beter moeten proberen, maar omdat dat ervan uitgaat dat je ooit iemand anders kan zijn dan jezelf. Voor mij is het zo evident (met mijn beeld van de wereld, besef ik goed) dat je intuïtief op dezelfde manier reageert, of je nu in het bijzijn van ministers bent, de koning, je eigen medewerkers, een wildvreemde op de trein, je oma of moeder, of enkele vrienden. Ok, je zal misschien een iets ongenuanceerdere versie van jezelf zijn in bijzijn van je dichte omgeving, maar au fond is de persoon die reageert, dezelfde.

Als je er bovendien bewust voor blijft kiezen, wat de context ook wordt, om trouw te blijven aan je eigen intuïtie, je eigen zelf, heb je bovendien het grote voordeel dat je niet moet nadenken over toestemming / goedkeuring krijgen. Jij bent immers in veel gevallen de eerste en enige persoon waar je altijd op zal kunnen rekenen.
Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.24.25

En morgen datzelfde positivisme, maar dan zonder de maskers?

Eén van de zaken die mij aan heel die carnaval ook onwaarschijnlijk intrigeert, is hoe het positivisme van die periode ook een positief effect lijkt te hebben op iedereen die er woont. Kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat veel stadsgenoten verlof nemen in deze periode – maar er heerst hier een warmte over de stad die ik vooral ervaar in deze periode. Mensen lijken elkaar net iets spontaner te helpen, te begroeten, meer te lachen. Dat alles gecombineerd met het tintelende verlangen naar de ontluikende lente, zorgt ervoor dat ik wel de periode uiteindelijk wél graag omarm.

Dus néén, ik ben geen grote fan van Carnaval an sich. En toch vind ik het een verademing dat het wel een periode van hoop weerspiegelt. Een optimisme en positivisme dat ik eigenlijk graag doorheen het jaar wat meer zou zien in deze stad… Positive people are so much more beautiful. Positiviteit trekt positiviteit aan. Laat het in dat opzicht dus maar heel het jaar Carnaval zijn hier :-) Allez… zonder de confetti dan wel – want da’s echt rommel om op te kuisen ;-). En laat ineens ook de maskers maar vallen. Een echte glimlach is immers nog zoveel mooier …

Schermafbeelding 2015-02-15 om 17.37.31

Over Mister Mc Dreamy, het zien van de olifanten in de kamer en kaarsjes… veel kaarsjes

Acht… ja acht dagen…

Aan dag acht zit ik intussen. Acht! Ik kan het bijna zelf niet geloven. Acht dagen van hangen in de zetel, dafalgan als snoepjes en kaarsjes als mijn vaste compagnons (naast de katten Lady en Kizzie die onwaarschijnlijk blij zijn met zoveel aandacht). En dat voor iemand die geboren lijkt met peper in zijn gat en een schijnbaar onverwoestbaar energiepeil. Voor zover ik dat mag zeggen van mijzelf natuurlijk.

Acht dagen houdt dit wanna-be-griepvirus (of wat het ook precies is) mij in zijn greep. En ik kan nog steeds niet zeggen dat dat ziek zijn en ikzelf beste vriendjes zijn geworden. Het fleece dekentje en ikzelf daarentegen…

De pauze-knop met Mc Dreamy

Neen serieus. Het is niet allemaal kommer en kwel geweest de afgelopen week. Want na de eerste 2-3 dagen vol weerstand (ik WIL niet ziek zijn, grrr) beseffen dat je toch niet anders kan en gedwongen wordt om even op je eigen “pauze”-knop te duwen… het heeft uiteindelijk wel wat.

Zo kon ik eindelijk mijn zinnen zetten in een jaargang achterstand op Grey’s Anatomy (verslaving die dateert uit de periode van platliggen bij de zwangerschap van Anaïs – hello mister McDreamy en co). Luisteren naar de stilte die ons huis blijkbaar nog kan uitstralen, wanneer de twee dames naar school zijn. O ja, met de kaarsjes aan natuurlijk, vanille-geur-kaarsen, waardoor het hele week leek alsof ik constant cakes aan het maken was (quod non – zoooo ziek was ik ook niet dat ik ben beginnen bakken). En slapen, véééééééél slapen.

Zie je hem? De olifant in de kamer? 

Maar daarover wil ik deze blog natuurlijk niet schrijven :-)

Voor mij was de klap op de vuurpijl, het toppunt van deze week, ongetwijfeld het boek “De olifant in de kamer” van Sam Furnier.

Schermafbeelding 2015-02-14 om 21.11.16

Eén van mijn medewerkers, Karen, was het enkele maanden geleden aan het lezen en vond het écht iets voor mij. Of dat dan een goed of slecht teken is, laat ik aan jullie oordeel over ;-) maar dat het iets was wat ik met veel enthousiasme heb gelezen, staat vast.

In het boek vertelt deze jonge leidinggevende (amper 9 jaar ouder dan ikzelf) over zijn ervaringen als CEO. Hij werd naar eigen zeggen eerder “bij toeval” CEO van een familiebedrijf, waar hij een grote transformatie in de organisatie moest doorvoeren. In 7 stappen legt hij uit hoe je kunt evolueren tot inspirerend leiderschap (al geeft hij er ineens ook bij toe dat echt inspirerend leidinggeven niet iedereen is gegeven).

Wat mij meteen opvalt, is dat zijn 7 stappen heel veel parallellen vertonen met de 10 stappen die Elke Wambacq, Joke Renneboog en ikzelf hebben gedefinieerd in ons boek “Sssst Hier Werkt Men). Vooral de nadruk op… JEZELF heeft mij serieus tot nadenken aangezet (stap 1: ken jezelf – stap 2: wees je bewust van jezelf en stap 3: let op voor meneer ego) . Verder legt hij de focus op het algemeen belang (boven het individuele belang), je verantwoordelijkheden als leidinggevende, het belang van integriteit en… communicatie. De joker is tot slot het charisma, iets wat je niet kan faken, maar hebt of niet hebt.

Schermafbeelding 2015-01-28 om 15.20.29

Furnier schrijft heel vlot en zonder al teveel poeha, wat ik wel kan waarderen. To the point – doorspekt met eigen voorbeelden – én… hij zet je als lezer constant aan het werk, daagt je uit om je eigen “Darth Vader” onder ogen te komen.

Hij daagt je uit “de olifant in de kamer”, dat wat duidelijk is maar niemand nog durft benoemen, wél recht in de ogen te kijken. En te zien wat je zegt. Legt meteen ook de vinger op de wonde van onze eigen barrières tegen veranderen. In ons eerste boek “Tot Uw Dienst” omschrijven we die barrières adhv een kwadrant dat ons verhindert echt te veranderen: niet erkennen wat je ziet, niet zien wat je denkt, niet zien wat je doet en niet doen wat je zegt.

Schermafbeelding 2015-02-12 om 15.37.23

Doorheen het boek blijft Furnier je uitdagen om ook je eigen gebreken te zien, en vooral te omarmen. Enkel zo kun je immers groeien en tegenwicht bieden aan je eigen hindernissen.

Niets zo moeilijk als communiceren

Ik heb in het boek alleszins (hoe kan het ook anders) het luik over communicatie (de 7de stap) het meest gewaardeerd. Niets is immers zo moeilijk als duidelijk communiceren. Dat moet je mij als hoofd van een communicatie-afdeling niet uitleggen ;-). Want je werkt met mensen, interpretaties door mensen, intenties, non-verbale communicatie, interpretatie van woorden…

Furnier benoemt dan ook heel helder de struikelblokken die je bij je poging tot heldere communicatie tegenkomt: (1) we denken allemaal anders (en iedereen zit dus in zijn eigen “beeld van de wereld”, (2) iedereen verwerkt informatie anders en (3) vertaalt die ook anders, (4) experten houden te weinig rekening met het niet-expert-niveau van de ander, (5) we durven te weinig zeggen dat we iets niet begrijpen en (6) kunnen moeilijk met kritiek om

Schermafbeelding 2015-02-14 om 23.02.34

Of met andere woorden: het grote drama van communicatie is de illusie dat ze goed heeft plaats gevonden. Nou, dat heb ik tijdens die week ziekteverlof serieus kunnen (her)kauwen. Over zender en ontvanger en intenties achter boodschappen. En over hoe ik zelf daarin mijn rol opneem, maar ook anderen daarbij kan stimuleren. Ideeën genoeg.

Maar eerst nog… even rust

En toch moet ik mijn batterijtjes respecteren. Ik hoop alvast dat ik met nog 1 dagje extra rust er weer terug tegenaan kan in Brussel. De goede intenties om als leidinggevende met dit boek verder aan de slag te gaan, zijn er in elk geval. Maar nu eerst nog wat genieten van de rust van de kaarsjes. En beseffen dat ik energie maar 1x kan uitgeven.. dus zeker in het begin wat zuinig ga moeten zijn…

Schermafbeelding 2015-02-14 om 21.15.58

Ach, toch mooi, die dansende lichtjes met sterke vanille geur… Home is where the heart is <3

Allemaal Digital Minds!

Nancy De Vogelaere:

Komaan… meeschrijven. IEDEREEN auteur! Cocreatie van de bovenste plank, het woord is aan ons allemaal! Geef hier je ideeën mee en ze komen mee op tafel :-)

Originally posted on Elke Wambacq:

we-want-you-stellenanzeige

Dit wordt een korte en krachtige blogpost met daarbij een oproep :-) Zoals jullie in mijn vorige artikel en in de krant konden lezen, werd er een groep samengesteld, Digital Minds, die België digitaal op de kaart moet zetten. Wij vonden dat groepje maar een beetje elitair en van het één kwam het ander. Toon Vanagt, die tot het selecte groepje behoort bood zichzelf aan op Twitter om als bottom-up stem te fungeren.

Iedereen die dus straffe ideeën heeft om ons land modern en digtiaal te pimpen i.s welkom om dit mee te geven via een open document dat je kunt openen via deze link.

Dus alle Tweeps, kom uit jullie kot voor een digitale revolutie :-)

View original

Waarom Digital Minds geen elite mag zijn

Nancy De Vogelaere:

Digital Minds. Een klankbordgroep om België digitaal op de kaart te plaatsen. Alexander De Croo kwam ermee af en zorgde voor een heel club slimme mannen en vrouwen (oké, vooral mannen) dat hierover mee zou nadenken

Het klinkt allemaal heel goed. En het feit dat de niet te stoppen digitale trend (het nieuwe normaal, nietwaar?) ook de aandacht van de politiek trekt, is op zich mooi en lovenswaardig.

Alleen is de aanpak wat ons betreft te besloten en een beetje nineties… Want

– In een apart clubje experten hierover praten?
– Wat met kennisdeling die inherent aan de grondslag van deze nieuw soort samenwerkingen zou moeten liggen?
– En wat met de man-vrouw-verdeling? Mij maak je niet wijs dat er geen competente talentvolle dames zijn die hier meer dan zinvolle aanvulling op kunnen geven…
– Ook de leeftijdspiramide lijkt me niet bepaald een weerspiegeling van de samenleving, terwijl het ook een redelijk autochtone groep lijkt…

Dus zeker het loven waard dat hier aandacht voor is
Alleen… Beetje too little … en misschien ook too late…?

Bij deze een warme oproep aan de politiek en Alexander De Croo: geef naast uw Digital Minds (of kroonraad of hoe je het ding ook noemt) ook een kans aan wat bottom up al leeft bij de samenleving of god betert, zelfs bij de ambtenaren. Want zij maken de digitale transitie “as we speak” al waar. Ga gerust eens googlen op http://www.club35.be of http://www.dinobusters.be – en wie weet, geraak je wel geïnspireerd voor een open dialoog die niet persé in besloten kring moet gebeuren. Je weet wel, digitaal en zo ;-)

Originally posted on Elke Wambacq:

2853269

Vicepremier Alexander De Croo lanceert Digital Minds. Het is een kroonraad van ongeveer 20 mensen die België digitaal op de kaart moeten zetten. De kroonraad moet zowel overheid als privé meer kansen bieden om de digitale weg in te slaan en zorgen voor een betere economische ontwikkeling en jobs. Een initiatief met veel goede bedoelingen, maar jammer genoeg met een verouderde manier van aanpakken.

Hamster versus expert

De geschiedenis staat bol van elites die zich doorheen de tijden gevormd hebben om uit te denken waar het naartoe moet met deze wereld. Vaak een verzameling van knappe koppen die op de één of andere manier opvallen en in een clubje gezet worden. Het zijn ook vaak de mensen die gekend zijn omwille van hun expertise die ze jaren hebben opgebouwd. Helaas is dit nu net één van de slechtste strategieën die er bestaan om tot een goede beslissing te komen.

Noreena…

View original 553 woorden meer

Wat is dat toch met uitdagingen?

He who has begun has half done. Dare to be wise; begin.” — Horace

Schermafbeelding 2015-01-25 om 18.08.25

Wat is dat toch met uitdagingen? Zeker als ik denk dat het quasi onhaalbaar is… ben ik eens te meer uitgedaagd om erop in te gaan

Deze week lanceerden de collega’s van Klasse een oproep  voor de 20km van Brussel. Bedoeling is dat zoveel mogelijk mensen de 20km meelopen en zich laten sponsoren voor Vredeseilanden.

Nu heb ik zelf in mei 2012 meegedaan aan de 10miles van Antwerpen voor het goede doel (#VO10miles). Da’s zo ongeveer 16 km en ik herinner mij nog levendig hoe “dood” ik was na die kilometers & ineens dacht: best dat het geen 4km extra méér is (manlief deed datzelfde jaar de 20 km). Ik herinner mij vooral ook hoe je ene dag 16km loopt en dag erna amper 10meter kan stappen (au, hoeveel pijn doet dat aan je spieren zeg!). En dat ik kei-trots was op mijn 2u04 minuten. Net 2-3minuten rapper dan de toen net fel vermagerde Bart De Wever – waardoor ik kon zeggen dat ik hem toch figuurlijk… geklopt had :-)

Schermafbeelding 2015-01-25 om 23.36.02

En dan nu, bijna 3 jaar later en vooral… veel te weinig loopsessies later, word ik uitgedaagd door collega Jeroen. En vraagt collega Katrien of ik aub wil meelopen. Mijn eerste gedacht: maar NEEN gij. Alleen zaaien zij dan zo’n kiem in mijn brein – en amper één nachtje slapen later… ga ik overstag. Trek mijn sportschoenen aan en ga joggen. Es kijken hoe ver ik geraakt.. Eindconclusie: 4km gelopen op iets meer dan half uur. Ik zit dus aan 1/5… O my god. What am I starting?

Misschien – door er hier een blog over te schrijven – dat ik wat online steun ga afdwingen / proberen te verkrijgen? Wie zal het zeggen… In elk geval: feel free om mij te steunen ;-)

Schermafbeelding 2015-01-25 om 23.35.24

Kiezen is verliezen, maar ook héél veel winnen

Doubt kills more dreams than failure ever will – Suzy Kassem

Vanavond was ik in Gent, Flanders Expo, op de Studie- en Informatiedagen (Sid-in’s) van provincie Oost-Vlaanderen. Deze grote beurzen worden in 2015 voor de 19de keer georganiseerd, ik mag ze al voor derde keer van dichtbij opvolgen.

Ongelooflijk mooi om zien – al die jongeren, mama’s, papa’s werkenden, werkzoekenden, studenten, … zo hoopvol, zo vol verlangen, toekomend in de beurshallen. Sommigen weten al heel goed wat ze willen, anderen helemaal nog niet. En terwijl ik, samen met mijn medewerkers en stagiairs enquêtes aan het afnemen ben van de vele bezoekers, word ik even terug gekatapulteerd in de tijd. Terug naar voorjaar 1996. Eveneens 19 jaar geleden dus… Mijn eigen proces van studie- en beroepskeuze

Ik was één van die weinigen die al jaren wist wat ik wou studeren: Pol&Soc. Met nadien nog specialisaties ontwikkelingssamenwerking en Europees Recht. En liefst ook nog mijn diploma halen om voor de klas te staan. Ik heb het grote geluk gehad dat te kunnen en mogen doen van mijn ouders. En in de volgorde die ik wou.

Maar zou ik ook even overtuigd die keuze maken als ik ze vandaag opnieuw moest doen? Of stond ik daar ook zo te twijfelen als de vele toekomstige studenten die ik vanavond sprak? Het antwoord op die vraag zal ik helaas nooit weten. Tijd om te mijmeren was er ook niet – ik moest verder mee bevragingen doen.

Spijt van mijn keuze heb ik alleszins niet. Je bent wie je bent en maakt de keuzes die je maakt. Elke dag opnieuw. Spijt hoort daar niet bij. Voor mij toch niet. Want kiezen is verliezen, maar ook héél veel winnen. Je wint immers altijd de kans die je genomen hebt (en mist élke kans die je niet nam!). Jaja, de sprong die je waagt, is wat mij betreft altijd de juiste, net op basis van wat je op dat moment denkt, voelt, wie je bent… En aangezien je het verleden niet kan veranderen, geeft me dat ook een enorme rust. Loslaten… om telkens weer opnieuw te kiezen.

 Schermafbeelding 2015-01-16 om 22.46.04