Wat is dat toch met uitdagingen?

He who has begun has half done. Dare to be wise; begin.” — Horace

Schermafbeelding 2015-01-25 om 18.08.25

Wat is dat toch met uitdagingen? Zeker als ik denk dat het quasi onhaalbaar is… ben ik eens te meer uitgedaagd om erop in te gaan

Deze week lanceerden de collega’s van Klasse een oproep  voor de 20km van Brussel. Bedoeling is dat zoveel mogelijk mensen de 20km meelopen en zich laten sponsoren voor Vredeseilanden.

Nu heb ik zelf in mei 2012 meegedaan aan de 10miles van Antwerpen voor het goede doel (#VO10miles). Da’s zo ongeveer 16 km en ik herinner mij nog levendig hoe “dood” ik was na die kilometers & ineens dacht: best dat het geen 4km extra méér is (manlief deed datzelfde jaar de 20 km). Ik herinner mij vooral ook hoe je ene dag 16km loopt en dag erna amper 10meter kan stappen (au, hoeveel pijn doet dat aan je spieren zeg!). En dat ik kei-trots was op mijn 2u04 minuten. Net 2-3minuten rapper dan de toen net fel vermagerde Bart De Wever – waardoor ik kon zeggen dat ik hem toch figuurlijk… geklopt had :-)

Schermafbeelding 2015-01-25 om 23.36.02

En dan nu, bijna 3 jaar later en vooral… veel te weinig loopsessies later, word ik uitgedaagd door collega Jeroen. En vraagt collega Katrien of ik aub wil meelopen. Mijn eerste gedacht: maar NEEN gij. Alleen zaaien zij dan zo’n kiem in mijn brein – en amper één nachtje slapen later… ga ik overstag. Trek mijn sportschoenen aan en ga joggen. Es kijken hoe ver ik geraakt.. Eindconclusie: 4km gelopen op iets meer dan half uur. Ik zit dus aan 1/5… O my god. What am I starting?

Misschien – door er hier een blog over te schrijven – dat ik wat online steun ga afdwingen / proberen te verkrijgen? Wie zal het zeggen… In elk geval: feel free om mij te steunen ;-)

Schermafbeelding 2015-01-25 om 23.35.24

Kiezen is verliezen, maar ook héél veel winnen

Doubt kills more dreams than failure ever will – Suzy Kassem

Vanavond was ik in Gent, Flanders Expo, op de Studie- en Informatiedagen (Sid-in’s) van provincie Oost-Vlaanderen. Deze grote beurzen worden in 2015 voor de 19de keer georganiseerd, ik mag ze al voor derde keer van dichtbij opvolgen.

Ongelooflijk mooi om zien – al die jongeren, mama’s, papa’s werkenden, werkzoekenden, studenten, … zo hoopvol, zo vol verlangen, toekomend in de beurshallen. Sommigen weten al heel goed wat ze willen, anderen helemaal nog niet. En terwijl ik, samen met mijn medewerkers en stagiairs enquêtes aan het afnemen ben van de vele bezoekers, word ik even terug gekatapulteerd in de tijd. Terug naar voorjaar 1996. Eveneens 19 jaar geleden dus… Mijn eigen proces van studie- en beroepskeuze

Ik was één van die weinigen die al jaren wist wat ik wou studeren: Pol&Soc. Met nadien nog specialisaties ontwikkelingssamenwerking en Europees Recht. En liefst ook nog mijn diploma halen om voor de klas te staan. Ik heb het grote geluk gehad dat te kunnen en mogen doen van mijn ouders. En in de volgorde die ik wou.

Maar zou ik ook even overtuigd die keuze maken als ik ze vandaag opnieuw moest doen? Of stond ik daar ook zo te twijfelen als de vele toekomstige studenten die ik vanavond sprak? Het antwoord op die vraag zal ik helaas nooit weten. Tijd om te mijmeren was er ook niet – ik moest verder mee bevragingen doen.

Spijt van mijn keuze heb ik alleszins niet. Je bent wie je bent en maakt de keuzes die je maakt. Elke dag opnieuw. Spijt hoort daar niet bij. Voor mij toch niet. Want kiezen is verliezen, maar ook héél veel winnen. Je wint immers altijd de kans die je genomen hebt (en mist élke kans die je niet nam!). Jaja, de sprong die je waagt, is wat mij betreft altijd de juiste, net op basis van wat je op dat moment denkt, voelt, wie je bent… En aangezien je het verleden niet kan veranderen, geeft me dat ook een enorme rust. Loslaten… om telkens weer opnieuw te kiezen.

 Schermafbeelding 2015-01-16 om 22.46.04

Buiten binnen brengen

De voorbije dagen zijn bijzonder spannend geweest voor mijn “partner in crime” Elke Wambacq. Elke had het aangedurfd in haar blog een (opbouwende) kritische noot te laten horen over het kerntakendebat en de manier waarop dit aangepakt wordt.

Schermafbeelding 2014-11-22 om 17.19.59

ikzelf (links) en Elke (rechts) – in november 2014 op werkbezoek bij de OESO (congres over innovatie bij overheid)

Elke en ikzelf zijn samen met enkele collega’s actief in MOVI, een informeel netwerk binnen de Vlaamse overheid. Vanavond was er, zoals dat in januari hoort, de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie. Voorzitter Fons Leroy (gedelegeerd bestuurder VDAB en “peter” van onze beide boeken) deed er warme oproep voor de waarden van de democratie, vrijheid van meningsuiting, buiten binnen brengen en als overheid voldoende bruggen blijven slaan. Dat klonk natuurlijk als muziek in onze oren, zeker wanneer gevolgd door Geert Bourgeois, Vlaams minister-president, die zich daar via verbinden, vertrouwen en vooruitgaan volmondig bij aansloot

Schermafbeelding 2015-01-19 om 22.33.04

Minister-president Geert Bourgeois op MOVI

Het is nochtans een heel bijzonder gezelschap elke keer. Een voorrecht daarbij te mogen zijn. En net zo goed elke keer een vreemde ervaring. We halen er sowieso de gemiddelde leeftijd omlaag ;-) en zorgen voor beetje vervrouwelijking van het overwegend mannelijke gezelschap

Met het netwerk ijveren we er steeds voor om ideeën van buiten de overheid binnenin de overheid brengen – een nobele gedachte – al kun je er natuurlijk over discussiëren of buiten en binnen wel zo te onderscheiden zijn. We maken allemaal deel uit van één en dezelfde wereld, niet?

Ik kan eerlijkheidshalve niet ontkennen dat het best wel spannend was, zo naar een netwerk gaan waar de minister-president present zou zijn, daags na die blog. Toch bleek die ongerustheid nergens voor nodig… Want als één iets mij nu wel duidelijk is geworden, dan is het dat het recht op vrije meningsuiting iets wat we ten aller tijde moeten en mogen blijven bewaken.

Echt… Op een respectvolle manier kun je best wel veel gezegd krijgen. Constructief. Samen. Vanuit een zorg voor het algemeen belang en de bredere overheid.

En dat we moeten blijven durven. Durven zien. Zeggen. Doen. Denken…

Schermafbeelding 2014-11-22 om 17.18.00

Time flies…

Schermafbeelding 2015-01-16 om 22.47.45

1996 – vriendin Sofie Stevens en ikzelf in de Vino Vino (Brugge)

Een tijdje geleden verraste goede vriendin Sofie mij met foto op Facebook van toen we… jawel… 18 jaar waren. De foto kende ik nog héél goed, hij hing jarenlang in onze hal boven, waar ik hele collage van foto’s heb verzameld (tot er opnieuw behangen moest worden). De reacties op het fantastische sociale medium waren zalig om lezen – een lieve charmeur/ex-collega vond zelfs dat ik geen haar veranderd was. Terwijl net dat haar wél veranderd is ;-)

Het zette mij wel aan om even stil te staan bij wie ik toen was, waar ik van droomde, en vooral: hoe zich dat verhoudt tot wie ik nu ben. Goed om een pre-midlife crisis aan over te houden eigenlijk… Maar dat gaan we even niet doen hé :-)

En hoe meer ik naar de foto keek, hoe meer ik me de sfeer, het gevoel, de gedachten… van toen kon terug voor ogen halen. Nu, ik weet niet of de Nancy van 1996 het even goed zou kunnen vinden met de Nancy van 2015 (was toen nog veel idealistischer dan ik nu  ben) maar één ding weet ik wel zeker: ik zou het ongelooflijk de max vinden om mijn “oude ik” opnieuw terug te ontmoeten. Eigenlijk moet je daar niet zoveel voor doen … gewoon es even naar een foto van 20 jaar geleden staren… de moeite doen voor wat zelfreflectie en onder ogen komen wat je ziet… Aanschouw je eigen “Darth Vader”, je eigen donkere kant, de zaken waar je niet trots op bent… En je zult zeker wel je eigen mooiste kanten ook tegenkomen

Voor mij persoonlijk ben ik blij te merken dat ik nog steeds mijn eerlijkheid blijf behouden… Jaja, mijn eigen spontane ik is er nog steeds.

Schermafbeelding 2015-01-16 om 22.41.23

En jij… Wat zou jij denken eens je je jonge “ik”opnieuw tegen zou komen?

Wie gaat de uitdaging aan voor deze leuke weekendactiviteit: zoek een “oude” foto en vergelijk de persoon op de foto met je spiegelbeeld. Waar droomde je toen van en vooral: hoe zou je “oude ik” kijken naar wie je nu bent…?

I sure hope you like what you see :-)

And if not: change… move… You’re not a tree…

Spreken is zilver, zwijgen is goud, niet?

Toen ik klein was had mijn lieve oma zo drie van die aapjes van “horen, zien en zwijgen”, zoals in die tijd in heel veel huisgezinnen op de schouw stonden. Nu ja, eigenlijk ben ik nog altijd klein want ja, als je nooit de 1m60 bereikt, kun je nooit echt groot zijn ;-), maar jullie snappen wel welke ik bedoel. Ze zagen er ongeveer zo uit

Schermafbeelding 2015-01-10 om 08.55.31

Ze had die gekregen bij haar huwelijk – wat opnieuw veel zegt over de tijdsgeest – want als er één plaats is waar je best zo weinig mogelijk zwijgt, is het wel bij je partner (vind ik).

De beeldjes kunnen eigenlijk niet actueler zijn dan nu. Omdat ze wat mij betreft het symbool zijn van een periode en een cultuur waar we als samenleving nooit meer naar terug mogen. Eén waarin mensen wel zien wat misgaat, maar hun handen voor hun ogen houden. Horen wat gezegd wordt, maar beslissen niet te luisteren. Weten dat praten nodig is, maar de woorden inslikken.

De gebeurtenissen in Parijs hebben ons allemaal geraakt. Omdat het elk van ons kan overkomen. Je loopt rond in de stad, doet boodschappen en plots wordt die winkel jouw eindstation. Dit mogen we als samenleving niet tolereren

Ik vind het heel mooi en ontroerend om te zien dat we nu allemaal zeggen dat we Charlie zijn. Of Achmed. Dat we niet langer zwijgen bij extremistische daden als deze, is héél mooi én nodig. Om onze democratie te vrijwaren. Omdat je met praten, schrijven, tekenen veel meer bruggen kan bouwen dan met wapens.

Ik hoop alleen dat we allen samen ook beslissen niet meer zwijgen, onze ogen bedekken of oren toestoppen voor het kleinere gif dat elke dag in onze samenleving sluipt. Een scheve opmerking voor de collega die iets nieuws wil proberen (want innovatie op de werkvloer – op een ander ja, maar hier…), een veroordelende blik naar iemand die er net iets anders uit ziet dan jij, een ongepaste waarschuwing naar de vrouw in het gezelschap (moet die trouwens op dit uur niet bij haar kinderen zijn), die racistische mop die toch net iets grappiger is dan alle anderen, …

Dat we collectief reageren tegen de brutale gebeurtenissen van gisteren is broodnodig. Alleen zijn we in ons dagdagelijkse bestaan niet allemaal altijd Charlie of Achmed… maar veel vaker de zwijgende massa – die verlegen wegkijkt en hoopt dat het zijn of haar tijd nog wel zal doen. We staan toe dat de vele Charlie’s van deze wereld beetje per beetje worden vermoord. En heel af en toe zijn we zelf de schutter. Misschien zelfs zonder het te beseffen.

Als we nu eens… als ultieme eerbetoon aan Charlie Hebdo proberen één spreekwoord de vuilbak in te kieperen, dan mag het van mij dat van de titel van deze blog zijn. Want spreken is zilver, zwijgen is goud… zorgt ervoor dat heel veel waardevolle stemmen het zwijgen wordt opgelegd, tot ze zelf… hun woorden inslikken… Ogen toeknijpen en doen alsof ze iets niet horen.

Stand up… Speak up…

Schermafbeelding 2015-01-10 om 09.16.15

1001 redenen om iets niet te doen… Deze 29 ideakillers vermoorden dagelijks heel wat enthousiasme… Tijd om er komaf mee te maken

Charlie’s angels

Nancy De Vogelaere:

Kippenvel…

Het recht van vrije meningsuiting is in gevaar. Dat is het al langer – de situatie in Parijs maakt het alleen ongelooflijk helder en duidelijk…

Ik kan de keren niet tellen dat wij gewaarschuwd zijn bij het schrijven van ons boek “Tot Uw Dienst” – we zouden het ons wel beklagen, dit zou niet getolereerd worden…

Opdat de stemmen nooit verstommen… Met respect voor elkaar kan véél gezegd worden. Dat moet ook zo blijven. Zoniet begraven we de democratie… Stand up… Speak up…

Originally posted on Elke Wambacq:

jesuischarlie

I’m no prophet. My job is making windows where there were once walls.

Michel Foucault

 

Buikpijn van het lachen hadden we. We waren zes jaar en Urbanus stak de draak met Jesus op vinylplaten. De platen lagen in de refter van de lagere school en werden grijs gedraaid terwijl de kinderen gierend de liedjes meezongen. Ondertussen waren er kinderen in de klas die zich ontpopt hadden tot meesterlijke imitators van Urbanus van Anus.  Iedereen kende de mopjes en ze bleven op de één of andere manier grappig. De humor was krachtig omdat het stout en tegelijk erg kinderlijk en onschuldig overkwam. Religie als vrolijke folklore in plaats van onderdrukking. Ik prijs me gelukkig dat er toen geen fundamentalistische non onze refter met platenspeler kwam opblazen…

In de stripverhalenbak van vader lagen een aantal boekjes met tekeningen van Wolinski. Daar snapte ik toen niet veel van. Het was Urbanus…

View original 405 woorden meer

All You Need Is…

Vandaag is de eerste dag van het nieuwe jaar… En hopla… een nieuwe blogpost…

Mag ik jullie allereerst een héél gezond, mooi, gelukkig nieuw levensjaartje toewensen?

Schermafbeelding 2015-01-01 om 20.33.22

Mijn Nieuwjaarswens op Sociale Media… Liefde kan de wereld redden :-)

2 0 1 5 is een feit… Aan ons allemaal om er iets van te maken

365 kakelverse dagen – om dromen te koesteren en stappen te nemen zodat ze uitkomen, om samen te schaterlachen en soms ook eens te huilen, te dansen, springen, lezen, praten, zwijgen, lekker te koken, samen te eten, het mooiste van je dag op te sommen, te knuffelen en rusten, te sporten en in de zetel te hangen, heel veel te ontdekken, tijd tekort te komen om alles te doen, te twijfelen en wikken / wegen, knopen door te hakken, figuren te zoeken in de wolken, verbaasd te zijn om wat je kind allemaal al kan, een frisse zomerjurk te dragen, te strijden voor je idealen – ook al lijkt je stem bevroren, bloemen te plukken, te laat te zijn met verjaardagskaartjes, koffie te drinken op weg naar werk, blij te zijn met een schouderklopje en er daarom ook zoveel te geven, om… om… om…

Een onbeschreven blad… Alles is nog mogelijk… Dag na dag… Elke dag opnieuw. Tot we 31 december volgend jaar terug samenkomen met vrienden en denken… wat is dat jaar toch snel gegaan.

Misschien is vandaag dan wel de dag bij uitstek om stil te staan bij wat je zelf écht graag wil bereiken in het komende jaar, in de komende 365 dagen die staan te popelen om uitgepakt te worden… Want waarover wil je die vrienden op 31/12/2015 eigenlijk iets vertellen als ze je volgend oudjaar gaan vragen “waar ben je trots op, als je terugkijkt naar 2015″? Wat is wat jij echt nodig hebt in 2015, om het nadien een geslaagd jaar te kunnen noemen?

Lijkt me alleszins meer iets om bij stil te staan dan de gebruikelijke voornemens – die binnen de 14dagen toch alweer vergeten zijn… Ik ga d’er alvast zelf eens over nadenken…

Bestaat er nog zoiets als een onderscheid tussen werk en privé?

Enkele dagen geleden werd ik getriggerd door deze tweet van Jan Denys van Randstad

Tweet Jan Denys

Tweet Jan Denys

Ik herinner mij nog goed dat ik onmiddellijk reageerde dat het onderscheid op zijn minst achterhaald is in deze tijden van Het Nieuwe Werken en altijd en overal aanwezig zijnde mobiele toestellen die de grens op zijn minst filterdun maken

Enkel dagen eerder had ik immers nog dit getweet – en ik meende élk woord ervan

Eigen tweet over zelfde blog van Frank Van Massenhove

Eigen tweet over zelfde blog van Frank Van Massenhove

Dat doe ik trouwens nog steeds. En toch besef ik dat de grote valkuil net daarin verschuilt ligt voor enthousiastelingen zoals mijzelf (die werk niet als iets “lastigs, wat moet” beschouwen maar vanuit een passie elke dag het beste van zichzelf geven) … Want net zoals je op tijd en stond moet eten en drinken, begin ik meer en meer in te zien dat ook het hoofd af en toe moet kunnen rusten. Niet dat ik mijn hoofd dan moet te slaap leggen ;-) maar wel… met iets anders bezig zijn.

Door alle mobiele toestellen is het echter niet alleen mogelijk geworden om altijd en overal toch nog “een beetje” bezig te zijn met het werk, het is voor mij vooral bijna “onmogelijk” geworden om daar niet mee bezig te zijn. Altijd opnieuw zie ik mails toekomen, berichtjes, telefoontjes, en ook op de sociale media valt altijd wel wat te lezen, te beleven, te zien, op te pikken… Alleen kun je niet “een beetje” bezig zijn met het werk, net zoals je niet “een beetje zwanger” kan zijn. Vanaf dat je aandacht erop getrokken wordt, ben je je met je gedachten een beetje weg en zit de adrenaline door je lijf te gieren (dat moet ik nog doen, en o ja, ook dat mag ik niet vergeten – nog even die sms sturen en… voor je het weet ben je terug uur bezig).

Dus heeft Frank Van Massenhove gelijk als hij zegt dat het strikte onderscheid tussen werk en privé is verdwenen, waarbij je “werk” in kantoor doet – achter je computer en tussen je collega’s? Ja! Absoluut. We werken niet meer alleen op kantoor en ook degene met wie we werken durft al eens wisselen. Het is bovendien niet zo dat je voor de work-life balance stopt met leven op de dorpel van je werk. Ik leef immers ook op mijn werk en hoop van u hetzelfde ;-)

En toch heeft ook Jan Denys een punt als hij zegt dat het onderscheid niet helemaal verdwenen is. Noem het voortschrijdend inzicht maar…  volgens mij is het onderscheid gewoon… verschoven. Door het altijd en overal kunnen werken, wordt het dé uitdaging van de toekomst om je bewust te worden van wanneer je allemaal wel aan het werk bent en ook bewust te kiezen om dat af en toe… niet te zijn. Het onderscheid is dus niet langer plaats- en tijdgebonden maar geeft wel aan waar je focus op dat moment ligt: bij je werk of bij ontspanning tussen de mensen om je heen, je gezin, je hobby’s, je familie en vrienden.

Alleen: om bewust wél en niet te werken, moet je eerst en vooral beginnen stilstaan bij de activiteit die je aan het doen bent. Ik illustreer even adhv een voorbeeld… zo uit het leven gegrepen… Ik heb enkele weken geleden eens écht kei-lang in de file gestaan. Bijna 3u deed ik over de afstand Aalst-Brussel. Ech balen. Ik was pas om 10u45 in Brussel, wat heel frustrerend is wanneer het eerste overleg van de dag reeds startte om 10u. Ik herinner mij dat ik zuchtend sms’te naar één van mijn medewerkers “ik ga verdorie pas kunnen beginnen werken tegen 10u45“. Waarop zij antwoordde “Maar Nancy, je bent al om 5u begonnen met werken“. Even snapte ik het niet. Ik was  nog niet aan het werk. Toch niet in mijn hoofd… En o ja, ik kon inderdaad niet goed slapen die nacht, en wat doe ik dan steevast…? Even wat mails beantwoorden. Mijn beruchte “To Do” lijstjes aanvullen. De agenda plannen. En voor ik het weet ben ik bezig tot ik om 6u45 moet opstaan met de kindjes. Alleen beschouw ik dat eigenlijk… niet als werken. Het gebeurt zomaar. Zonder dat ik erbij stil sta…

Zo zijn er bij nader inzien wel elke dag meerdere uren dat ik sluipend (wachtend bij de bakker, op de trein, in de zetel) aan het werken ben – zonder dat ik dat beschouw als werken of stilsta bij wat ik aan het doen ben. Gewoon, omdat het zo makkelijk is en me op termijn best wel tijd uitspaart. Denk ik. Maar is dat ook zo?

Het feit dat ik met “www.dinobusters.be” ook een ferm uit de hand gelopen hobby heb waar toch wel enkele uren per week tijd in kruipt, is bovendien evenmin bevorderlijk voor de rust en vrije tijd.

En toch zal ik moeten proberen die rust te vinden in het komende jaar… Dat besef ik wél steeds meer en meer…

Want voor je het weet staat daar plots iemand met een hamer om de hoek. Eind november is zo mijn jongste dochtertje héél ziek geweest. Even waren we zelfs bang dat ze het niet zou halen. De dagen en nachten aan haar ziekenhuisbedje met amper slaap zijn en constant ademhaling, temperatuur, hartslag en zuurstof in de gaten houden zijn dan ook goed in mijn kleren gekropen – tot ik zelf even ademruimte nodig had. Ik kan je garanderen dat het werk dan het allerlaatste is waar ik mee bezig wou zijn (buiten bij wijze van afwisseling om de gedachten even te verzetten). De periode in het ziekenhuis heeft me wel geholpen om te beseffen dat ik mijn focus op dat moment even op mijn gezin moest plaatsen – en op mijn gezin alleen… Dat is me niet door iedereen in dank afgenomen maar ook dat is dan maar zo.

Gelukkig is alles intussen terug in orde met onze poppemie en met ons allemaal – al laat zoiets wel zijn sporen na.

Gisteren las ik nog in De Morgen (http://www.demorgen.be/wetenschap/helft-werkende-vlamingen-riskeert-burn-out-a2165573/) dat 1 op de 2 werknemers afstevent op een burn-out, vaak zonder zich daarvan bewust te zijn. Ik ben in ieder geval van plan om het zover niet te laten komen…  Dus mijn goede voornemen voor 2015…? Niet persé minder werken (want ik werk ook wel écht héél graag)… maar wél bewust zijn van wanneer ik aan het werken ben. En ook bewust op andere momenten niet werken. Manlief wordt alvast mee ingeschakeld om mij in de gaten te houden. En de kindjes. Die kijken sowieso strikt toe op de ingevoerde “iphone-boete”. We betalen namelijk 0,5 euro boete per keer dat de ipad / iphone aan tafel gebruikt wordt terwijl we samen eten. Om met die centjes dan samen leuke dingen te doen. Al betaal ik die uitstapjes even graag zonder dat er boetes moeten vallen…

Conclusie… Bestaat er nog een onderscheid tussen werk en privé? Ja. Eigenlijk wel. Al is dat onderscheid al lang niet meer plaats- en locatie-onderscheid-gebonden. Het is voortaan gewoon… tussen de oren terug te vinden… Bij de virtuele aan – en af-knop die we soms nodig hebben… In de rust van bij de rush van elke dag…

PS… Last but not least wens ik jou en degene die jou de energie geven om elke dag uit bed te springen een heel mooi eindjaar en een gezond en gezellig 2015 toe!

Werken is een “way of life” – maar ook een “way of thinking”

Schermafbeelding 2014-11-22 om 17.17.43

Enkele weken geleden verscheen dit artikel van mijzelf en vriendinnen/collega’s Dinobusters Elke Wambacq en Joke Renneboog in Jobat (het hele artikel vind je hier). Op het moment van het interview waren Elke en ikzelf in Parijs voor een OESO conferentie over Innovatie bij overheden. Trots als een pauw waren we om onszelf voor de officiële rij met vlaggen te fotograferen :-)

Even overwogen we een foto van ons op te hangen bij de fenomenale “wall of fame” die daar ook was – maar we hebben ons ingehouden… onszelf belovend dat we dit ooit toch gaan doen…

Schermafbeelding 2014-11-22 om 17.19.59

Het interview vond plaats via google hangout  – de journalist werkte van thuis uit en wij belden via de wifi in Parijs. Ja, Wim Verdoodt, zelfs daar namen we een foto van :-) Schermafbeelding 2014-11-22 om 17.22.07

Lijkt allemaal niet zo spectaculair… maar geeft wel aan dat we in een nieuw werk-tijdperk gearriveerd zijn. Want waren de interviews voor ons eerste boek (Tot Uw Dienst, januari 2014) nog grotendeels “live” (fysieke samenkomst van journalist en geïnterviewden), dan merk ik dat dat amper één jaar later steeds meer en meer online gebeurt. Toeval of niet, het is voor mij toch iets wat mij opvalt.

Net zo goed, de weg is nog héél lang en boordevol voor-oordelen.

Er gaat immers geen week voorbij of ik krijg één of andere waarschuwing. Dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen. Dat “ze” er al van zijn aan het “terugkomen”, van al dat “thuiswerk”, en vertrouwen geven, openheid, blitse bureaus …

En alhoewel een gewaarschuwd vrouw er twee waard is, vind ik het toch opmerkelijk… Hoe kun je immers “terugkomen” op iets wat nog niet helemaal is gestart? En wat betekent dat dan? Gaan we binnenkort allemaal terug “from 9 to 5″ in kantoren werken, allemaal aparte “hokjes” en gewoon “luisteren” naar wat van bovenaf wordt opgelegd?

Ik denk het niet (allez, ik alleszins niet).

Waar de waarschuwende mens echter (uit gemak of onkunde) volledig aan voorbij lijkt te gaan, is dat het niet meer enkel de directieraad, raad van bestuur, managementsraden (of hoe ze ook genoemd worden, die topraden van bedrijven en organisaties) zijn die hierover gaan beslissen –  maar wel… medewerkers én klanten.

De medewerkers én klanten van vandaag en morgen zijn immers mondiger geworden dan ooit. Ze verwachten vertrouwen en leidinggevenden die meedenken (ipv van topdown iets opleggen). Het Nieuwe Werken (of hoe je het ook wil gaan noemen) draait bovendien helemaal niet om die blitse kantoorgebouwen, besparingen in vierkante meters of met je kantoor in je tas gaan werken. Dat zijn immers de uiterlijke tekenen ervan. Geen doel op zich, maar manieren om het doel te bereiken.

De echte verandering is immers niet de meest zichtbare… maar de meest voelbare… Een nieuwe manier van denken is wat onze arbeidsmarkt nodig heeft. A new way of thinking. Die omvat “echt” en betrouwbaar zijn. Vertrouwen geven en krijgen. Afspraken maken en resultaten opleveren. Allemaal om de klant en zijn beleving centraal te stellen. Het vergt bovenal van leidinggevenden dat ze niet alleen blijven praten over klanten en medewerkers vertrouwen, maar het ook waarmaken. En dat doe je niet door bij de minste storm de tijd terug te draaien – als dat al kan. Door je staart in te trekken vanaf dat het wat warm wordt en weg te kijken bij elke vorm van kritiek.

Hoe kan het dan wel? Volgens mij vergt de nieuwe manier van denken…  dat we allemaal wat meer durven spreken in groep, ook als de rest zwijgt of onderuit schuift (om de wind te laten passeren). Door niet op te geven, ook niet als je hoofd pijn begint te doen van steeds opnieuw tegen de muur aanlopen. En dat doe je ook door je ogen en oren open te houden voor wat misloopt, daar gepast op te reageren en je intuïtie de juiste aanvulling van je ratio te laten zijn.

Dus ja… werken is… een manier van leven én denken. En zoals werken niet stopt aan de voordeur van je huis, stopt ook leven niet op de dorpel van het werk… Gelukkig maar… Daarvoor is werken en leven net iets te leuk :-)

Big Bad Boss era… is over… isn’t it?

Kennen jullie het boek “No Way! Big Bad Boss era is over” van de charmante Bruno Rouffaer? Ik heb het boek zo’n anderhalf jaar geleden gelezen (als het nog geen 2 jaar geleden is, time flies…). Eens je dat boek gelezen hebt, kun je nooit meer naar leidinggevenden kijken die “blaffen” naar hun medewerkers zonder de cover van het boek imaginair in je hoofd te zien. Je kan nooit meer een hallucinant verhaal horen over leidinggevenden die eigenlijk nooit verder geraakt zijn dan de status “baas” zonder te denken “No Way”

Zo ook afgelopen week. Een vriendin van me werkt in de journalistiek. Bij een Belgische krant. Er is een reorganisatie aan de gang (waar niet tegenwoordig? het enige wat zeker is, is dat alles in beweging is). Op zich geen drama, ware het niet dat er nogal lucratief omgesprongen wordt met personeel: herplaatsen zonder uitleg, ontslaan, aanwervingen, allergie voor locatie-en plaatsonafhankelijk werken, … Ze vertelt me dat ze geloof in het bedrijf aan het verliezen is. En dat ze dat ook op het werk geuit heeft. Goed gedaan, denk ik dan – open communicatie, eerlijke feedback en durven zeggen wat op je lever ligt, komt uiteindelijk de samenwerking ten goede, niet? Alleen reageert de leidinggevende in kwestie nogal kwaad. Het kan niet zijn dat iemand gedemotiveerd is. Het is volgens die baas immers de plicht van de werknemer om te geloven in bedrijf en gemotiveerd te zijn!

Euh… Pardon?!? De plicht? Verplicht? Ik hield het niet meer – lag echt even strijk! No Way! En Poef, daar zag ik de cover van het boek weer.

Helaas in dat bedrijf was het “yes way”. Zeggen dat je medewerkers verplicht zijn om gemotiveerd te zijn, dat is toch precies hetzelfde als zeggen “je moet van mij houden”. Ooit echt meegemaakt trouwens, als 18 jarige (help, dat is intussen… 18 jaar geleden) – waarbij iemand mij letterlijk zei “je weet het nog niet, maar eigenlijk ben je verliefd op mij” (quod non!). Maar dit geheel terzijde.

Tjongejonge
Net zoals je liefde niet kan dwingen, kun je engagement van je medewerkers ook niet dwingen. Het wordt tijd dat dat besef er komt, zowel in de overheid als in private sector… Dus verplicht worden om gemotiveerd te zijn? Bestaat niet. Motivatie en respect kun je enkel “verdienen”. Door het waard te zijn. Door een goede werksfeer. Door vertrouwen te geven, dag in dag uit…